Slaaptraining. Een kind ”leren zelfstandig in slaap te vallen” is een onmogelijkheid. Zelf-troosten en gedwongen stoppen met huilen zijn fysiologische onmogelijkheden voor een zuigeling. Wie houden we ermee voor de gek?

Slaaptraining

Slaaptraining

Een alleen gelaten huilend kind zal uiteindelijk stoppen met huilen. Heeft hij nu geleerd zichzelf te troosten en ”zelfstandig in slaap te vallen”? Als je een been met een slagaderlijke bloeding afbindt zal het bloeden stoppen. Heeft de slagader nu geleerd zelf te stoppen met bloeden?

Twee maal nee.

Mensen zijn de enige zoogdieren die zich zorgen maken over de plaats en de duur van de slaap van hun kinderen. De soorten van wie de kinderen, net als bij ons,  van nature dicht bij hun moeder blijven, voeden als het zo uitkomt en de kinderen slapen als ze moe zijn, op de plaats waar ze toevallig zijn. Meestal tegen moeder of een ander gezinslid aan. En als ze klaar zijn met slapen worden ze wakker. Vaak halen ze dan eerst een slokje bij mama en gaan dan verder. Spelen, knuffelen of verder slapen. Ze hoeven niet te worden getraind en niemand maakt zich er zorgen over of ze ooit wel eens alleen zullen gaan slapen. Who cares? Iedereen slaapt wel ergens, alleen of bij een ander.

Wij hebben ons als maatschappij wijsgemaakt dat kinderen alleen in een bed moeten slapen en alleen in slaap moeten vallen en zich alleen moeten kunnen troosten als ze huilen. We hebben onszelf en elkaar zo van de waarheid van die ideeën overtuigd dat we bang zijn dat er allerlei Heel Erge Dingen gebeuren als we er ons niet aan houden. Dat is dom van ons om meerdere redenen. Het maakt ons bang voor iets waarvan we vrezen dat het komt, maar dat nooit werkelijk waar wordt. En we geven er onze kinderen een heel slechte start in het leven mee. Dat tweede is erger dan het eerste. We kweken er mensen mee die onzeker zijn van zichzelf en hun bestaansrecht. Mensen die slecht om kunnen gaan met stress en die problemen hebben met het aangaan en onderhouden van relaties.

Alleen in bed in slaap vallen en alleen laten huilen liggen in elkaars verlengde. Beide gebruiken negeren de behoeften van het kind en beide aanbevelingen verwachten dingen van een kind waar hij fysiek (in zijn hersenontwikkeling) nog niet toe in staat is. Het is zoiets als een pasgeboren baby willen leren lopen door hem in een tuig rechtop te hangen met zijn voetjes op de grond. Uiteindelijk zal een alleen gelaten kind in slaap vallen. Niet omdat hij heeft geleerd om zelf in slaap te vallen maar uit pure uitputting. Een alleen gelaten kind waarop niet wordt gereageerd, zal uiteindelijk stoppen met huilen. Niet omdat hij heeft geleerd zichzelf te troosten, zelf zijn emoties te reguleren, maar omdat hij ”op slot gaat”, hij bevriest. Zijn andere opties bij stress (vechten of vluchten) zijn niet mogelijk, dus moet hij kiezen voor bevriezen, in stand-by modus gaan tot het gevaar geweken is.

Zuigelingen zijn niet in staat zelfstandig hun emoties te reguleren, zij heben co-regulatie nodig. Als zij niet met co-regulatie aangeleerd krijgen hoe dat omgaan met emoties werkt, zullen zij daar hun leven lang last van hebben. Een van de belangrijkste redenen daarvoor is dat alleen gelaten worden met onreguleerbare emoties voor onveilige hechting zorgt. Onveilig gehechte kinderen zullen de rest van hun leven die veiligheid missen en proberen te compenseren.

Emotie regulatie kan niet worden afgedwongen als het kind daaraan nog niet toe is, evenmin als een slagader kan leren niet meer te bloeden als je het been afbindt.

Bonus

Een heel extra blog (eerder verschenen) over de positieve kant van nachtelijk ontwaken.

Van de week werden mensen opgeschrikt door een bericht dat het eigenlijk een heel goed idee is om van baby’s niet te verwachten dat ze de nacht doorslapen:

Troost: niet doorslapen heeft voordelen voor je baby | Wetenschap | De Morgen. Nu wisten we dat natuurlijk al langer dan vandaag, maar het is altijd fijn als de mainstream media dat ook eens zeggen. Het lijkt erop dat dat meer zoden aan de dijk zet dan een stapel wetenschappelijke benaderingen zoals van James McKenna in zijn boek en in een wetenschappelijk gebaseerd artikel over normaal slaapgedrag van mensenbaby’s:

samenslapen_200 Cosleeping and Biological Imperatives: Why Human Babies Do Not and Should Not Sleep Alone | Neuroanthropology.

Voor mensen die denken dat dat borstvoeding geven zo moeilijk maakt (terwijl het om precies te zijn gaat om gedrag dat normaal zou moeten zijn voor alle baby’s, ongeacht welk voedsel ze krijgen) is er een heel lezenswaardig boek van de Spaanse kinderarts dr. Carlos Gonzalez ”Kan borstvoeding ook makkelijk gemaakt worden?” En het antwoord is ja, zolang je je maar aan de biologische regels houdt.

null Can breastfeeding be made easy? An interview with Carlos Gonzalez. | BBC Good Food.

De reden dat mensen denken dat borstvoeding moeilijk is is omdat ze het idee hebben dat normaal baby gedrag bij borstvoeding hoort en dat dat allemaal verandert als je ze kunstvoeding geeft. Dat is natuurlijk bespottelijk, de fysiologie en de biologie veranderen niet als wij verzinnen om een inferieure voeding erin te kieperen. Maar het komt hen die rijk worden van het verkopen van die inferieure voeding natuurlijk wel goed uit om moeders in die waan te laten. Kunstvoeding is, hoe je het ook wendt of keert, en hoe nodig het in incidentele gevallen kan zijn, inderdaad een inferieure voeding. Het is niet bijna net zo goed als borstvoeding, niet in de verste verte. Het is deficiënt in bepaalde nutriënten, er zit te veel van allerlei andere dingen in, het heeft een vrijwel totaal gebrek aan actie beschermende en een volledig gebrek aan levende beschermende stoffen en het smaakt naar iets dat al eens binnen is geweest. Maar dat heb ik allemaal al eens eerder opgeschreven op het oude blog en op het nieuwe blog.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *