Alles doen zoals het hoort. Is dat wel zo’n goede eigenschap? Al je eigen mogelijkheden gebruiken betekent vaak dat je juist niet doet zoals het hoort. en dat is zoals het hoort.

Een recycled blog in 2 delen

Zoals het hoort

Zoals het hoort

zoals het hoort

Moeders maken zich makkelijk zorgen over hoe het eigenlijk hoort en of zij daaraan wel voldoen. Zij zijn daarin niet de enigen. Er is zelfs een hele televisie show met vele afleveringen aan gewijd, gepresenteerd door Jort Kelder (titelfoto). Dat is amusant en onderhoudend, maar vooral belangrijk als sociaal gereedschap voor mensen die geven om decorum en omgangsregels. Doen zoals het hoort bij moeders gaat erom of zij een goede moeder gevonden kunnen worden. Maar zowel het antwoord op de vraag ‘Hoe hoort het eigenlijk’ als op de vraag of je wel een goede moeder bent, hangt af van aan wie je hem stelt. Dat geldt ook voor de vraag of je het als zwangere vrouw wel doet zoals het hoort. In Foodlog verscheen dit artikel: Niet één zwangere Australische eet wat hoort, over een Australisch onderzoek naar hoe moeders zich voeden en of zij denken dat ze dat goed doen en of ze ze dat ook daadwerkelijk doen. Zij vonden het alarmerend dat in hun hele onderzoeksgroep van 850 zwangere vrouwen er niet één was die zich hield aan de richtlijnen voor gezonde voeding (overeenkomend met de richtlijnen door het Nederlandse Voedingscentrum).

Ai-ai-ai, wat een ongezonde vrouwen en ai-ai-ai dat belooft wat voor de gezondheid van de kinderen die gaan komen. Maar is die zorg wel terecht? Hoe realistisch is een volledig negatieve uitkomst bij een onderzoek met een voldoende gerandomiseerd gekozen onderzoeksgroep van voldoende omvang? Die kans is namelijk zeer klein. Elk onderzoek heeft puur gebaseerd op toeval een paar procent vals positief en vals negatief in de uitslagen. Een onderzoek zonder die toevallige uitkomsten, daarmee is iets mis. Dat kan de samenstelling van de groep zijn, maar het kan ook de vraagstelling zijn of de definiëring binnen die vraagstelling. Tot slot kan de uitslag op allerlei manieren worden geïnterpreteerd, die al dan niet logisch of verdedigbaar zijn. Stel nu eens, just for fun, dat het onderzoek goed is opgezet, de subjecten goed gerandomiseerd, elk vorm van bias (vooropgestelde uitgangspunten en beïnvloedende factoren) uitgesloten en inderdaad is de uitslag 100% negatief. Wat weet je dan? Niets meer of minder dan dat 100% van de ondervraagden niet voldoen aan een vooraf vastgesteld voedingspatroon. We weten dan niet bijvoorbeeld of zij daarom ook ongezond zijn of daadwerkelijke tekorten hebben en evenmin of hun ongeboren kinderen daar ook negatieve gevolgen van (zullen gaan) ondervinden.

Gesteld dus dat het onderzoek goed was opgezet en de juiste vragen en definities werden gehanteerd, dus. En daarbij kunnen nogal wat vragen gesteld worden. Deden zij het eigenlijk zelf wel zoals het hoort? Een onderzoeksgroep van 850 personen lijkt erg groot, maar welk percentage van de totale populatie (van zwangere vrouwen) in het hele onderzoeksgebied (Australië) is dat helemaal? Is dat representatief? En is het een dwarsdoorsnede en representatieve voorstelling van de samenstelling van die totale populatie (opleidingsniveau, etniciteit, inkomen, leeftijd, leefomgeving, …)? Maar vooral: wat is de definitie van ”een gezond voedingspatroon”?  Die definitie omvat de richtlijnen voor gezonde voeding zoals die door de Australische tegenhanger van het Voedingscentrum worden gegeven en daarmee sterk overeenkomen. Wel, op basis van die definitie denk ik dat er ook heel veel Nederlandse zwangeren zullen zijn, die zelf denken redelijk gezond te eten, die daaraan niet voldoen. Want die richtlijnen, daar valt nog wel een en ander op af te dingen.

Bron: Voedingscentrum. Inmiddels zijn de aanbeveling ietwat gewijzigd, maar niet in die mate dat het bericht hiernaast neit meer klopt.

Ik neem mijzelf even als voorbeeld (zie afbeelding hiernaast). Niet zwanger, voorbij de overgang, maar toch. Ik denk dat ik gemiddeld meer fruit en groente eet dan aanbevolen, maar veel, veel minder zetmelen. Als ik die hoeveelheid granen en andere zetmelen zou eten elke dag, zou ik elke dag kolieken hebben door mijn opspelende maag en darmen. Dan de zuivel, vis en vlees. Mogelijk eet ik wat meer vlees dan aanbevolen, maar veel minder melk, wel wat meer kaas. Maar werkelijk, ruim een halve liter melk per dag: we weten toch inmiddels wel allemaal dat dat nergens voor nodig en mogelijk ongezond is. Dan het stukje over vetten, te treurig voor woorden. Onvoorstelbaar dat halvarine nog steeds wordt aanbevolen, en die bak- braad- en frituurproducten. Allemaal verknutselde producten, zonder enige werkelijke voedingswaarde en mogelijk inclusief zeer ongewenste ingrediënten. Uiteraard gebruik ik vetten, en nog wel meer dan dit ook, als dat zo uitkomt. Maar dan wel in de vorm van kokosolie, room en roomboter. Volgens dit verpersoonlijkte advies eet ik uitermate ongezond, vrees ik.

Ik doe dus niet zoals het schijnt te horen, maar dat overkomt mij wel vaker. En ik adviseer (aanstaande) moeders om ook niet zomaar zonder meer te doen zoals het lijkt te horen. Wees maar eens lekker recalcitrant en denk zelf na over wat goed is voor jou en voor je kind en voor je gezin. En laat etiquette verder maar aan Jort over.

Divergent

divergent bijv.naamw. [optica] uiteenlopend, uiteengaand. Voorbeeld: `Een holle lens maakt van een rechtdoorgaande een divergente lichtbundel. Overig: divergerend; afwijkend; anomaal; onregelmatig.

Een regendruppel is een lens en heel veel van die regendruppellenzen samen maken van de rechtdoor gaande zonnestralen een regenboog. Die lens maakt van rechtlijnigheid een breed spectrum. In de film Divergent (2014). Is dit gegeven van veelzijdigheid versus eenduidigheid het thema. De hele bevolking is ingedeeld in 5 facties en op het moment van volwassenwording moet iedereen zijn factie kiezen. Van die factie kan nooit meer worden afgeweken en wie geen factie heeft is een paria. De meest geschikte factie wordt door middel van een hallicunatie test bepaald. Bij een enkeling is de uitslag onbepaald. Zij worden Divergenten genoemd, zij hebben een te breed spectrum om in een enkele factie te worden geplaatst. Zij worden gezien als een bedreiging van de bestaande, eenduidige orde.

Maggie Q als Tori en Shailene Woodley als Beatrice ‘Tris’ Prior in Divergent: de test voor het kiezen van de Factie

De film laat in een spannend verhaal zien wat er kan gebeuren als de eigenheid van elk mens, het brede spectrum van menselijke mogelijkheden, wordt genegeerd en gereduceerd tot een vijftal nauw omschreven groepen: boeren, barmhartigen, beschermers, rechtvaardigen, en denkers. Het is het ultieme hokjesdenken en bedoeld om mensen rustig te houden en de vrede te bewaren. Uiteraard werkt het niet helemaal zoals gepland. Mensen zijn geen insecten die in zwermverband leven en precies en alleen dat doen en willen wat hen door de plaats in de gevestigde orde wordt opgelegd.

Mensen in hokjes duwen en verwachten dat iedereen hetzelfde denkt en doet komt ook in het echte leven veel voor. Voor veel mensen is dat een heel veilig idee. Voor veel andere mensen, die zelf willen nadenken, die zich niet thuis voelen bij de gangbare, mainstream opvattingen over wat goed is en hoort, is het verstikkend. Mensen die alternatieven willen voor de gangbare opvattingen, egels en protocollen. Niet omdat ze opstandig zijn of de boel willen verstieren, maar omdat ze de hersenen die ze hebben meekregen ook zelfstandig willen gebruiken. Omdat ze denken dat sommige dingen beter anders kunnen. Mensen niet echt kiezen, die kiezen voor mainstream,  omdat dat nu eenmaal is zoals het is en hoe het hoort, worden daar vaak ongemakkelijk door. Het lijkt alsof het feit dat andere mensen zelf nadenken en tot andere keuzes komen een aanval is op de keuzes die zij zelf maakten (of niet maakten).

Kate Winslet als Jeanine en Theo James als Four in Divergent.

We zijn dan wel geen insecten, we zijn wel degelijk sociale wezens voor wie de groep zeer belangrijk is voor het individuele overleven en het overleven van de soort. We voelen ons daarom vaak beter als we in een groep passen. Tegelijkertijd zorgen mensen die zichzelf buiten de groep plaatsen voor gevoelens van twijfel bij de blijvers. Die twijfel kan zich uiten op allerlei manieren, waarvan sommigen zeer militant en agressief. We zien dat bijvoorbeeld gebeuren bij keuze die ouders maken: borstvoeding of kunstvoeding, inenten of niet inenten, moeder en kind bij of van elkaar. Het vervreemdende voor mij is dat het de blijvers zijn die het agressiefst lijken, terwijl zij eigenlijk degenen zijn die van de biologische norm afwijken. Kunstvoeding, vaccinaties en het scheiden van moeder en kind zijn interventies op de norm met mogelijk schadelijke gevolgen.

Bonus: Divergent officiële trailer (Let op: geen kaartverkoop meer)

Mensen zijn geen insecten, maar ook geen kuddedieren. De sociale binding moet veel flexibeler zijn. Divergentie is een verbreding van de mogelijkheden, niet per definitie een verzameling van afwijkingen of anomalieën. Allemaal identiek is niet de norm, juist divergentie is de norm in mensen. Hoe eng dat soms ook kan zijn. Divergentie dwingt elk individu om na te denken over groepsprocessen en -voorschriften en die telkens weer ter discussie te stellen. Divergentie is de manier om vooruitgang te boeken en steeds beter te worden.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *