Wanhoop

Ik was de afgelopen paar dagen druk in de weer met het vertalen van een presentatie voor de Nederlandse editie van iLactation. Het was bij tijd en wijle een lichtelijke wanhopige taak, want Amerikaans is niet alleen in woorden een andere taal, maar vooral in manier van praten. En ik wilde er niet zo’n vertaling als van een TellSell reclame van maken, maar goed klinkend Nederlands. Dat houdt in dat je soms andere woorden en andere zinsbouw nodig hebt, maar wel moet oppassen dat dat wat werkelijk wordt gezegd hetzelfde is. Dat is redelijk goed gelukt, dacht ik zelf, maar soms blijf je met bijna onvertaalbare dingen zitten. Vooral als dat benamingen zijn van psycho-emotionele toestanden. Het Engels heeft veel meer mogelijkheden om dingen kort en krachtig in een enkele term te omschrijven, waar je in het Nederlands dan hele zinnen nodig hebt. Zo is er de term ‘despair-withdrawal response’. Dat slaat op een reactie van een jonge zuigeling wanneer hij roept en niet wordt gehoord. Hij kruipt dan in zijn schulp (na het onbeantwoorde huilen), wordt heel stil, houdt zich dood en wacht in wanhoop af of er ooit nog redding op komt dagen. Ik kon er maar geen krachtige Nederlandse term voor vinden en besloot het maar onvertaald te laten, zoals we wel vaker met Engelse termen doen. Tot iemand in mijn netwerk (waar ik om input had gevraagd) met een geniale oplossing kwam: ‘terugtrekkende wanhoopsrespons’. Die houden we erin.

doutzen Waar ik soms ook een beetje wanhopig van wordt is die eeuwige non-discussie over al dan niet zichtbaar voor andere mensen borstvoeding geven. Zou het ooit nog eens normaal worden? Het helpt als bekende vrouwen zich niks aantrekken van wat de mensen denken en gewoon hun kind voeden waar en wanneer dat zo uitkomt. Deze keer was het weer eens Doutzen Kroes die tijdens een gezinsuitje even op een bankje neerstreek om de baby te voeden. De foto die ze ervan postte kreeg binnen de kortste keren duizenden likes (zoals alles wat er van, over of door Doutzen in de sociale media komt, overigens). 94.000 Likes voor in de kou borstvoedende Doutzen – Foodlog Ook Foodlog kwam met het bericht. Ik weet niet goed wat de link is tussen Foodlog en een borstvoedende Doutzen Kroes, maar dat kan aan mij liggen. In elk geval openden ze het commentaar met de opmerking ”Borstvoeding is beter voor de baby en voor de borsten van de moeder. Het zou kanker voorkomen en een gezonder kind dat minder kans op obesitas heeft kunnen opleveren.” Dat is dan weer een andere lichte wanhoop opwekkende stelling die je overal tegenkomt. Mijn antwoord kon dan ook niet uitblijven: ”Borstvoeding is beter voor de baby en voor de borsten van de moeder. Het zou kanker voorkomen en een gezonder kind dat minder kans op obesitas heeft kunnen opleveren.” Het zal u wellicht verbazen om dit van een lactatiekundige (de specialist bij uitstek als het gaat om borstvoeding), maar deze uitspraak klopt niet. Borstvoeding is niet beter of het beste en het beschermt nergens tegen. Borstvoeding is de natuurlijke vorm van voeden en verzorgen van een mensenkind, net als het dat is voor alle jongen van alle zoogdieren. Afwijking van deze norm (door het geven van nietmenselijke melk) levert risico’s op: kinderen die geen borstvoeding krijgen zijn (statistisch!) vaker ziek, ernstiger ziek en hebben een verhoogd overlijdensrisico op korte en lange termijn. Vrouwen die nooit zwanger zijn of zogen hebben meer risico; op het ontwikkelen van bepaalde vormen van kanker, diabetes en osteoporose. Borstvoeding is geen bonus voor dappere moeders. Overigens ben ik blij met de vele foto’s en commentaren van Doutzen en andere celebrity’s aangaande responsieve zorg voor hun kinderen en borstvoeding. Zij zijn een uitstekend rolmodel voor nieuwe moeders.

20140504_105124Ik hoef het u, mijn trouwe lezers, natuurlijk niet meer uit te leggen, ik legde dit al vaker uit. Borstvoeding is gewoon, is de normvoeding voor mensenbaby’s. En omdat het de normvoeding is hoort het ook gewoon zichtbaar te zijn in het dagelijkse leven. Maar naast het aspect eten geven, vind ik het ook belangrijk dat het aspect responsief ouderschap op die manier wordt voorgeleefd. Baby’s hebben iets nodig en dan hebben ze het nu nodig. Ze hebben nog geen besef van tijd, van even wachten, het komt wel. Hoe jonger het kind hoe dringender die nood. En dat brengt me weer terug naar het begin, de wanhoop van een zuigeling die niet gehoord wordt. Sterker nog, de wanhoop van een zuigeling die niet in directe, voelbare nabijheid van een ander mens is, liefst die met de borsten. In het stuk dat ik vertaalde ging het over de bescherming die borstvoeding biedt. Want het beschermt uiteraard wel, dat is de belangrijkste functie van borstvoeding, voeding is een prettige bijkomstigheid. Borstvoeding geven zoals in de blauwdruk is voorzien zorgt voor een vrijwel constante lichamelijke nabijheid van moeder en kind in de meest kwetsbare periode van dat kind na de geboorte, als hij zelf nog grotendeels hulpeloos is. Bescherming tegen aanvallers, microscopische en grote. Ziekteverwekkers en roofdieren. Kijk, weet dat kind veel dat er over het algemeen geen tijgers meer rondlopen in onze straten? Hij is hier net, heeft nog niet echt de buurt verkend en in zijn reisgids was wel degelijk sprake van tijgers. En beren. En wolven en meer van dat soort ongein. En wie zichzelf niet kan beschermen heeft slimme vrienden en sterke bodyguards nodig. Dat mens, wiens stem en geur hij al kent van voor hij hier kwam, lijkt daar een goede optie voor. Dus als hij in een situatie komt waarin die bodyguard er niet is slaat de paniek toe. Dat is eerst schreeuwen, roepen, om je heen slaan en voelen. Als dat niks oplevert -nee, hè, ik ben hier helemaal alleen, ik hoor de tijgers al naderbij sluipen – slaat de paniek om in wanhoop. Het kind trekt zich terug in zichzelf, doet alsof hij al dood is, zijn temperatuur daalt zelfs een beetje, net als zijn hartslag, terwijl de afgifte van stresshormonen overuren draait. Dat is geen zoete baby die heeft geleerd zichzelf te troosten en lief gaat slapen. Nee, dat is een baby in een staat van ultieme wanhoop die zichzelf in de stand-by modus heeft gezet, hopend en duimend dat die tijger hem niet opmerkt als hij net doet of hij al dood is. Zijn hart maakt langzaam kloppend niet veel geluid, zijn lichaam straalt minder warmte uit en hij maakt geen enkel geluid meer.

Titelafbeelding: Despair – A painting by Omar Vizquel

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.