Trots en dankbaar twittert Emile Roemer daags na de verkiezing waarin SP overeind bleef. Het deed me peinzen over trots en wat een vreemd iets dat is. Ik verzamelde er wat oudere blogs bij.

Trots en dankbaar

Trots en dankbaar

kieswijzer

Boven een eerder stukje over trots schreef ik:

”Ik rolde weer eens langs mijn tijdlijn op Facebook en kwam een berichtje tegen met inspirationele waarde voor een blog. Ik ga eens iets doen onder de titel Trots, bedacht ik me. Vervolgens kwam het in me op om eens te zien of ik die titel niet al eerder had gebruikt, er stond me vaag iets over bij .. En jawel hoor: drie keer zelfs, waarvan twee in de afgelopen vijf-zes weken en eentje in 2012. De links heb ik hieronder gezet. Om ze uit elkaar te houden maar elk met hun eigen titel afbeelding.”

Nu zet ik al die trotse blogs onder elkaar. Want trots blijft iets eigenardigs

Kristen Stewart als trotse nieuwe vampier Bella Cullen in The Twilight Saga: Breaking Dawn – Part 2:  “After 18 years of being utterly ordinary, I finally found that I could shine.”

Inspiratie: Twittergesprek:  Krijg complimentjes omdat ik met 4 kids, dynamische baan en evenzo drukke echtgenoot na 8 mnd nog steeds #borstvoeding geef. #trots | : Toch blijft t gek dat we trots zijn op iets waarvoor we geschapen zijn te doen. #borstvoeding #natuurlijk | klopt, maar gezien de afwijkende cultuur waarin we verkeren, is trots zijn wel terecht

Lacteren is, ik zei dat al eens eerder, een aangeboren vermogen van vrijwel elke vrouw die in staat is een kind te ontvangen, dragen en baren. Dat kan een lijf gewoon, een vrouwenlijf, net als het gewoon eten kan innemen, verwerken en opnemen; zoals het kan werken, lopen, dansen. Die borsten en hormoon afscheidende organen doen dat gewoon, zoals al die organen en hormonen in een vrouwenlijf hun ding doen. Goed, ik geef toe, niet altijd vlekkeloos, maar toch. Niets om trots op te zijn, toch, zo’n lijf dat gewoon doet waar het voor gemaakt is. Toch? Of toch?

Aangeboren vermogen, maar een aangeleerde vaardigheid. Lacteren doet je lijf vanzelf, maar borstvoeding geven dat moet je leren. En dat kan nog eens heel andere koek zijn. Mensen leren het beste door afkijken en nadoen. Langdurige en intensieve blootstelling aan de kunst die je leren wil vergroot de kansen op succes. Het is net als leren praten. Kinderen die opgroeien in een omgeving waar ze geen of weinig gesproken taal horen, leren maar moeilijk of helemaal niet spreken. Als dat zo is omdat ze doof zijn, is dat een aangeboren of verkregen fout in het ontwerp. Dat kan worden opgevangen door hoorapparaten en door een andere manier van communiceren aan te bieden. Als het komt omdat er geen mensen in de omgeving zijn of de mensen in de omgeving spreken niet, dan kan het aangeboren vermogen zich niet ontwikkelen tot een aangeleerde vaardigheid. Als Tarzan werkelijk door apen zou zijn grootgebracht kon hij niet eens ‘’Me Tarzan, you Jane’’ zeggen, maar alleen op apen-manier communiceren.

Vrouwen die als kind en opgroeiend meisje leven in een omgeving waar baby’s vrijwel onzichtbaar zijn, laat staan dat er ergens een moeder en baby in een borstvoeding situatie te zien zijn, worden dus niet blootgesteld aan het gedrag dat zij moeten leren. Het enige voorbeeld dat zij hebben is dat van hier en daar een fles die in een baby wordt gestopt. Zij hebben hetzelfde probleem als de in gevangenschap geboren en opgegroeide gorillamoeder in de dierentuin. Die heeft ook geen idee wat ze met dat wurm aan moet en sleept het als een lappenpop achter zich aan. Dit probleem werd pas opgelost toen in enkele dierentuinen borstvoedende moeders werden uitgenodigd om voor de apenkooi hun kinderen te komen voeden.

Om de problemen nog groter te maken, is onze maatschappij zo ingericht dat het moeders vrijwel onmogelijk wordt gemaakt om ruimschoots tijd met hun kinderen door te brengen en zijn er allerlei onzinnige regels bedacht waaraan kinderen en moeders moeten voldoen op het punt van slapen, eten, huilen en zichzelf vermaken. En over voeden, vooral over voeden. Dat moet op zeer speciale manieren, plaatsen en tijden. Er zijn meer regels voor dan voor het behalen van een vermelding in het Guinness Book of Records. En als je daarin terecht komt ben je trots. Dus, ja, ik neem aan dat je er onder die omstandigheden ook terecht trots op kan zijn, als het je als vrouw in onze maatschappij lukt om langer dan een paar weken borstvoeding te geven. Daar mag je met recht trots op zijn en het is een felicitatie waard.

Maar ook de moeders die wel probeerden, maar niet tegen de regels en omstandigheden op konden, mogen trots zijn. Zij hebben gedaan wat in hun macht lag. Zij waren dapper, want zij deden wat zij moesten, zelfs als dat moeilijk was. Zij werkten hard en probeerden alles wat ze konden bedenken en opbrengen, zolang zij het konden opbrengen. Zij werden dan wel verslagen door de negatieve krachten van de maatschappelijke regels, maar ze gaven zich niet zonder slag of stoot over. Daar mag je gerust trots op zijn.

Trots als een pauw

Trots is ook weer een themawoord waarvoor mijn inspiratie uit de fantasiewereld van visueel en auditief entertainment kwam. Dit keer de serie Defiance. De serie gaat over een groep personen van diverse humanoïde rassen van de aarde en elders, die zich verzetten tegen de oorlog tussen de de aarde bezettende rassen en de oorspronkelijke aardbewoners. Zij trotseren de opgelegde regels en gezagsvormen, ofwel het gebrek daaraan. Zij vormen met andere woorden het verzet*. Defiance ofwel trotsering is hier een geuzennaam, positief gebruikt, zoals guerrilla door de guerrillastrijders ook als geuzennaam wordt gebruikt. De andere kant ziet hen als het verzet, de opstandelingen, de slechten.

”Zo trots als een aap.” De gorilla zal zichzelf niet als guerrillastrijder zien en ook niet als trots. Hij is wie hij is.

Het moge duidelijk zijn dat mijn hart uitgaat naar het verzet, de trotsering van de gevestigde orde. Ik ben een rebel. Dat is inherent aan het feit dat ik graag zelf nadenk en mijn eigen beslissingen wil nemen op basis van feitenkennis die ik zelf heb verzameld. Ik leef me dus sterk in in de hoofdpersonen van dergelijke films die ook maar niet doen wat er wordt gezegd omdat het wordt gezegd door iemand met macht. En een guerrillaleider wil ik ook nog wel eens zijn, wanneer ik anderen opstook om ook zelfstandig na te denken. Niet om ze vervolgens te laten doen wat ik zeg omdat ik het zeg, maar om hun eigen hersens te laten werken en hun eigen keuzes te maken. Ik ben graag trots op mezelf en wil anderen ook trots op zichzelf laten zijn. In mijn nogal Calvinistische opvoeding was trots een niet zo beste eigenschap. Het is een van de zeven hoofdzonden, naast afgunst, wellust, hebzucht en nog een paar. In woordenboeken zie je achter het woord trots naast positieve vooral negatieve betekenissen.

Maar net zo min als de Friese hengst hoogmoedig is in zijn trotse houding (en waarschijnlijk is de hem toegeschreven trots, net als die van de gorilla, een antropomorfisme -een aan dieren toegewezen menselijkheid), hoeft een mens die trots op zichzelf is hoogmoedig of arrogant te zijn. Ik verklaar trots, net als trotseren, tot een positieve eigenschap. Niet trots op je mooie blauw ogen of je golvende blonde lokken. Dat zijn eigenschappen die je bij je geboorte hebt meegekregen. Nee, trots moet gaan over je eigen bevochten en verdiende verdiensten. Ik krijg regelmatig bedankjes van moeders als het met de borstvoeding allemaal goed is gegaan. Dat streelt uiteraard mijn ego en ik ben er blij mee, maar eigenlijk moeten die moeders trots zijn op zichzelf en hun kind. Zij hebben de klus geklaard. Zij hebben zelf nagedacht, gezien waar hun onvermogen lag, informatie en hulp vergaard en het vervolgens zelf, samen met hun kind gedaan.

Trotse Friese hengst

Beretrotse berenmoeder

Ik ben beretrots op jullie, moeders. Je volgde je eigen weg, deed niets omdat iedereen zegt dat het zo hoort, je trotseerde de sterke middenstroom, je deed je eigen weloverwogen ding!

PS: Er is ook een film (2008), met onder andere Daniel Craig  en Jamie Bell, onder de titel Defiance, die gaat over het verzet van oosteuropese opgejaagden in de Tweede Wereldoorlog.

Trots, trotser, trotst

De vorige stukjes gaan op een of andere manier over trots zijn op jezelf als moeder, als borstvoedster. Mijn inspiratie voor dit stukje plaatst trots in een ander perspectief. De trigger was een berichtje van een nieuwbakken moeder die vertelt dat zij en haar partner de trotse ouders zijn geworden van een  baby-meisje. Erbij een foto van een lief baby’tje in een plexiglazen bakje met wit-met-roze priegelkleertjes en een roze fopspeen met het formaat van ongeveer een kwart van het gezichtje in haar mondje.

Er schiet mij bij zo’n bericht met foto altijd een steek door mijn maag. Als je nou zo blij bent met je nieuwe kindje en zo trots bent, waarom leg je het kind dan direct in een plastic bakje met een foppert in de mond? Ik begrijp dat je trots je doet barsten -been there, done that- je wilt op de hoogste toren gaan staan en het nieuws de wereld in knallen als een muezzin die oproept tot gebed. Maar ik kan mezelf er niets bij voorstellen dat je dat voorwerp van je trots, het nieuwste object van je verliefdheid dan bij je vandaan legt en een substituut voor jezelf in de mond geeft.

Persoonlijk werd ik zelf altijd erg hebberig van een nieuw kindje. Ik wilde het kind uit mijn buik alleen maar op mijn buik, aan mijn lijf, tegen mijn hart (of toch daar in de buurt), kortom zo dicht mogelijk bij mij als mogelijk. En in dat nieuwe mondje kwam in de eerste dagen, weken al helemaal niets anders dan mijn borst. Zeker geen grote roze stopper-fopper. Ik weet niet wat mij persoonlijk meer ongemakkelijk maakt: dat plastic bakje of die fopper in de eerste 24 uur. Wat doet dat plastic in het kind en wat doet kind in dat plastic.

Enfin, niet mijn kind, niet mijn bericht en niet mijn trots. Misschien moet ik gewoon maar niet meer naar zulke plaatjes en berichten kijken, gewoon verder scrollen. En blij zijn met die ouders en voor die ouders dat zij zo gelukkig en trots zijn op hun eigen manier. Maar mijn gevoel voor het kindje blijft knagen …

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *