Berichten

Boos blijvend boos

Kosten en baten

Valse aasgieren

Wie vertrouw je meer?

DISCLAIMER vooraf:

Incidenteel kom je heel goede zorgverleners tegen op consultatiebureaus, die wel heel goed begrijpen hoe kindjes in elkaar zitten en hoe je met moeders omgaat. Deze zorgverleners zet ik hierbij in een gouden lijstje en ik juich ze van harte toe. Het is jammer dat dit vooral te danken is aan die individuele zorgverlener, maar dat het geen algemeen beleid is. 


Vrijdag j.l. schreven collega Chella [hier] en ik [hier] beiden over hetzelfde onderwerp: ”moedergroepen” op Facebook. Dat is niet toevallig, we spraken er ook samen over, tijdens het Lactatieburo spreekuur. Wat ook ter sprake kwam was de veronderstelling dat moeders misschien liever elkaar onderling vertrouwen dan hun dokter of andere zorgverlener. Dat is zorgelijk, als het waar zou zijn. Zorgelijk, omdat ze bij het bij elkaar te rade gaan niet altijd wel goed advies krijgen. Zorgelijk ook, omdat je zorgverlener niet vertrouwen ook consequenties heeft voor andere zorgverlening en andere zorgverleners. Want als je er eentje niet vertrouwt, bijvoorbeeld door ondeskundige advies, ben je meer geneigd om de volgende ook niet erg te vertrouwen. Overleggend met collega ouders wordt het wantrouwen over de kundigheid van zorgverleners vaak nog verder ondermijnd. Ik heb het over zorgverleners al een aantal keren eerder gehad.

Het consultatiebureau, in de volksmond ook wel aangeduid als consternatiebureau, of milder ”het buro” of het CB, heeft een belangrijke taak en in de beginjaren is het mede oorzaak geweest voor de dalende kindersterfte. Ouders werd geleerd over hygiëne en gezonde voeding en de groei en ontwikkeling van kinderen werd in de gaten gehouden. Gedurende decennia achtereen waren ouders blij en tevreden met het CB. Zorgverleners, met name artsen, waren de onbetwistbare experts en aan hun voorschriften werd niet getwijfeld. Tot mensen mondiger en minder autoriteitsgevoelig werden en meer zelf gingen nadenken over hoe ze met hun kinderen willen omgaan. Vooral met de opkomst van internet en nog sterker met de sociale media, neemt de onvrede met het CB toe. Ook aan de kant van ”het buro” zelf veranderde nogal wat. Er kwam meer controle en men ging zich niet alleen meer bezighouden met voeding en groei, maar ook met de opvoeding. De werkwijze werd steeds meer gebaseerd op protocollen en richtlijnen. Protocollen en richtlijnen zijn prima om te zorgen voor een eenduidig beleid, maar dan moeten die protocollen en richtlijnen wel evidence based zijn. Vooral bij het punt opvoeding blijft de wetenschappelijke basis uit. En dat terwijl dokters en verpleegkundigen geen experts op het gebied van opvoeding zijn. Zij zijn geen opvoedkundigen, geen pedagogen, en zouden zich naar mijn smaak verre moeten houden van opvoedadvies, speciaal wanneer dit gebaseerd is op onjuiste informatie. Met name de richtlijnen voor huilen en slapen geven blijk van een volkomen gebrek aan inzichten in ontwikkelingspsychologie en opvoedkunde. Maar ja, wat je verwacht je dan ook? Je laat toch ook een pedagoog geen richtlijnen opstellen voor open hart operaties? Ieder zijn vak en deskundigheid.

Maar ook op het gebied van voeding gaan de adviezen die moeders op het CB krijgen vaak de mist in. Adviezen voor het bepalen van de voedingsfrequentie op basis van leeftijd en/of gewicht laten een schrijnend gebrek aan inzicht zien in de fysiologie van de jongste mens. Borstvoedingsproblemen die een kunstvoedingsoplossing krijgen getuigen van een schrijnend gebrek aan het belang van borstvoeding voor het lichamelijke en emotionele welzijn van het kind en zijn moeder, en een even schrijnend gebrek aan basale kennis over het onderwerp en de vaardigheden die nodig zijn om de borstvoedingsdyade te begeleiden. Moeders vergelijken de adviezen die ze krijgen met de informatie die ze halen bij anderen, bijvoorbeeld lactatiekundigen, en zeggen hun vertrouwen in de CB zorgverleners op. Of ze volgen de adviezen op, worden deskundig van de borstvoeding afgeholpen en geven vervolgens de echte borstvoedingsdeskundigen er de schuld van.

lactatieburoVeel moeders gaan alleen nog naar het consultatiebureau voor het meten en wegen en ”de prikjes” en zeggen voor de rest ja zuster nee zuster. Voor die moeders, die wel over borstvoeding willen praten, maar niet tevreden zijn over de zorg en de adviezen die ze daarover krijgen is er nu het Lactatieburo. Je kunt er terecht voor het wegen van je kind inclusief een korte bespreking, of voor kortere of langere consulten met een lactatiekundige. Je krijgt daar borstvoeding antwoorden op borstvoeding vragen en er wordt naar jou geluisterd.

Specialistenwerk en strijdmodellen

De afgelopen blogs (begin mei 2016) gingen over consultatiebureaus. Het waren geen aardige, diplomatieke blogs, maar ze gingen over kritiek over de werkwijze en adviezen die moeders daar krijgen. Ik kreeg er commentaar op, ik moest vriendelijker zijn. Ik ben het daar niet mee eens. Ik ga niet vriendelijk zijn over instituten waar willens en wetens verkeerde adviezen worden gegeven, waar onvoldoende opgeleide mensen ouders willen vertellen hoe ze moeten opvoeden en borstvoeding geven. Ik weet dat er individuele CB-zorgverleners zijn die op de meeste punten wel goed scoren, maar de instelling op zich doet dat zeker weten niet. En dus zal ik erover blijven schrijven en ouders aanraden om zelf goede informatie te zoeken. Hier onder twee blogs die ik eerder over dit onderwerp schreef, maar die nog steeds actueel zijn.


Simon Baker als Patrick Jane, specialist in het lezen van mensen en hun onuitgesproken informatie, in The Mentalist

Opvoeden is een beroep waar je een vierjarige HBO-opleiding voor moet volgen. Tenzij het om je eigen kinderen gaat, dan word je geacht het vanzelf te kunnen. En tenzij je een verpleegkundige op een consultatie bureau (CB) bent. Dan heb je genoeg aan een korte bijscholing. Net als allerlei andere bijscholingen om het verpleegkundig vak te perfectioneren. Maar opvoeden (of beter gezegd: ouders leren hoe zij moeten opvoeden) is wat anders dan verplegen en het vergt een andere manier van denken. Een van de grootste verschillen is dat veel verpleegkundige handelingen voor elke patiënt gelijk zijn, maar dat opvoeden niet volgens een enkel protocol kan. Daarvoor zijn de op te voeden kinderen en de ouders die het moeten doen te verschillend.

Opvoeden begint direct na de geboorte en in die eerste tijd zijn de manier van voeden en slapen belangrijke componenten van de opvoeding. Het gemiddelde CB kiest voor manieren van voeden en slapen die niet aansluiten op de biologische blauwdruk van een mensenkind. Ze leggen veel nadruk op toename van het volume van de voedingen met gelijktijdige afname van de frequentie. De portiegrootte en de voedingsfrequentie worden bepaald aan de hand van arbitrair opgestelde schema’s en richtlijnen en vertonen weinig aansluiting aan de behoeften van individuele kinderen. Deze schema’s vinden vaak hun oorsprong in ‘’traditionele’’ richtlijnen die voor een flink deel zijn gebaseerd op de richtlijnen van kunstvoedingfabrikanten.

kleutersvanschoolhalenDat zou nog zo erg niet zijn als er vrijblijvend advies gegeven zou worden. Dat hoort het ook te zijn, vrijblijvend en vrijwillig. Veel ouders weten niet dat CB bezoek vrijwillig en niet verplicht is en dat er geen voorschriften worden gegeven, maar vrijblijvend advies. Ouders voelen zich gecontroleerd (alsof ze naar een APK keuring moeten) en zijn soms dagen van te voren al zenuwachtig van angst dat ze de keuring niet zullen halen. Eenmaal ter plaatse voelen sommige ouders zich gekoeioneerd en gedwongen om hun kinderen te voeden, verzorgen en opvoeden volgens de aanwijzingen van de CB medewerkers. Ouders zijn zelfs soms bang dat ze een aantekening in het dossier van het kind riskeren als ze anders doen dan opgedragen. Dat ze als risico gezin te boek zullen komen te staan en nog meer controle en bemoeizucht tegemoet kunnen zien.

loepOf die angsten van ouders terecht zijn, daarop ga ik nu niet in. Feit is, dat ouders het zo ervaren. En dat is goed fout. CB medewerkers zouden er goed aan doen eens goed naar ouders te luisteren en hun advisering te centreren rondom het kind en de ouders en niet rondom protocollen. Anders is niet per definitie minder of slecht. Minder vóór de ouders denken en meer mét de ouders denken. Minder protocollen lezen en meer baby’s lezen. Ik heb een revolutionair idee: als er een moeder (en/of vader) en kind binnenkomen doe dan nog even niets, maar kijk naar het kind, maak contact, communiceer. Doe vervolgens nog steeds niets, maar luister naar de ouder(s). Vraag niet ‘’Gaat alles goed?’’, maar vraag hoe het gaat met elkaar, hoe een dag (en nacht!) eruit ziet. Luister zonder oordelen, veronderstel geen problemen als die niet gecommuniceerd worden of overduidelijk waarneembaar zijn. Luister met meer dan alleen je oren, maar vooral ook met je rechterhersenhelft.

Een nog revolutionairder idee? Zorg voor het aanstellen van een echte opvoedkundige, een pedagoog, op elk consultatiebureau. Voor het echte werk. Het specialistenwerk. O, en als je toch bezig bent: dan ook maar een echte lactatiekundige. Voor het echte werk. Het specialistenwerk. Verpleegkundige – opvoedkundige – lactatiekundige: ieder zijn vak, ieder zijn specialistenwerk.


Mijn vader, de pacifist (R) en zijn broer, de politieman (L), 1980

Vandaag opende mijn twitterlijst met een tirade van een moeder over de adviezen die zij ongevraagd kreeg over het nachtgedrag van haar peutertje. Het nachtgedrag, dat meerdere borstslokjes per nacht inhoudt, is voor de twitteraarster geen enkel probleem, zij voedt haar kind met liefde wanneer dat nodig is, maar de CB-mevrouw vond het nodig haar toch te adviseren daar maar mee op te houden met kreten als ‘’Zichzelf in stand houdende gewoonte’’ en ‘’Niet meer nodig’’. Ze moest haar kind maar een slokje water geven, dan zou het vanzelf wel over gaan. Moeder is boos over dit soort adviezen. Aan de ene kant omdat ze ongevraagd zijn. Er wordt aangenomen dat er een probleem is waar dat voor de moeder helemaal niet zo is. En boos om het feit dat op dat aangenomen probleem vanuit een smal denkend perspectief een oplossing geboden wordt, die haaks staat op de manier van opvoeden en omgaan met kinderen die de moeder zelf verkiest.

20160502_103938Deze moeder wordt er boos om en piekert er niet over dit advies op te volgen, maar veel moeders accepteren het wel en denken dat het zo hoort. Het is namelijk een in onze maatschappij zeer geaccepteerd kind- en wereldbeeld dat alles een strijd is en bevochten moet worden, een strijdmodel-wereldbeeld. Mijn oom Piet, de broer van mijn zeer pacifistische vader, de broer die eerst vol overgave militair was en vervolgens met evenveel overgave veldwachter (nou, ja eigenlijk wachtmeester en opperwachtmeester bij de Rijkspolitie) in diverse dorpjes op het Zeeuwse en Twentse platteland, had als levensmotto: ‘’Het leven is een krijgsbanier’’, hij schreef dat ook als vers in het poëzie-album dat ik voor mijn tiende verjaardag kreeg; het is de levensvisie van velen met hem. Alles wat je wilt bereiken moet worden bevochten en men denkt algemeen dat ook baby’s en peuters dat al weten. En dus moeten al die slechte gewoontes direct de kop worden ingedrukt. Want voor je het weet heeft dat krijsende kind je gemanipuleerd en om zijn kleine vingertje gewonden en loop je dag en nacht je benen onder je lijf uit om hem zijn zin te geven.

huilenWat een vreemd en verwrongen beeld is dat toch. Vooral als je weet dat het bewustzijn van een kind pas vanaf gemiddeld 18-24 maanden na zijn geboorte zo ver ontwikkeld is dat een kind bewust onderscheid kan maken tussen ‘’ik’’ en ‘’jij’’ en ‘’zij’’. Om succesvol te kunnen manipuleren moet een kind ook al bewust van te voren kunnen bedenken dat hij iets wil bereiken, wat hij wil bereiken, welke stappen hij moet ondernemen om andere mensen te laten doen wat hij wil. Dat is redelijk geavanceerd hersengebruik dat over het algemeen wat langer nodig heeft dan een paar maanden of zelfs een paar jaar om tot ontwikkeling te komen. een baby, een peuter die in de nacht wakker wordt heeft gewoon zijn moeder nodig en daarom roept hij haar. Wat hij dan precies nodig heeft, dat kan haar melk zijn of haar warmte of haar troost of alleen haar nabijheid, dat maakt eigenlijk niet zo veel uit. Hij heeft het nodig; hij heeft moeder nodig. Daar hoeft helemaal geen strijd over te zijn.

Gebroken_geweertje_ontwapening_speld_20130329Ik ben wat dat betreft een goede dochter van mijn vader: ik hang pacifisme aan op macro en microniveau. Geweldloos opvoeden betekent niet dat je je kinderen maar laat gaan en in alles toegeeft en ‘’de zin geeft’’, maar dat je op andere manieren je kinderen begeleidt tot zelfverantwoordelijke, zelfdenkende en vredelievende volwassenen. Wereldvrede begint niet aan de onderhandelingstafels en al helemaal niet op het strijdveld, maar bij individuele mensen die met liefde en empathie worden opgevoed. Want waar je mee omgaat word je mee besmet, en wat jij niet wilt dat jou geschiedt doe dat ook een ander niet. Maar vooral: zo de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Mensen die verwachten dat een onschuldig jong kind haar probeert te manipuleren, zal waarschijnlijk zelf ook manipulatief te werk gaan en op slinkse wijze ongevraagde. onnodige en onjuiste adviezen bij anderen naar binnen te schuiven. Maar pas op, want wie zaait zal oogsten: wie manipuleert zal worden gemanipuleerd. Maar wie vrijelijk liefde geeft zal geliefd zijn.

Om zeep helpen

De titel is niet erg fraai, ik geef het toe. Het onderwerp is dat ook niet. Het gaat om borstvoeding die door zorgverleners vakkundig om zeep wordt geholpen. Ja, dat staat er echt. En nee, ik overdrijf het niet. En inderdaad, er zijn ook goede zorgverleners die vakkundig de borstvoeding op de rails zetten. Hen bewijs ik eer door zwierig mijn hoed af te nemen, een diepe buiging voor ze te maken  en ze met (Jensen Ackles als) Dean Winchester  (Supernatural) te vertellen:

Want dat is een hele prestatie. Vooral als je weet hoe bedroevend weinig de standaard zorgverlener over borstvoeding leert tijdens de opleiding. Het ontbreekt in zorgopleidingen, van hoog tot laag, aan degelijke theoretische basiskennis. In een eerder blog schreef ik: ”De obsessie van de huidige gemiddelde reguliere arts met evidence based leidt ertoe dat er een ontstellend gebrek aan theoretische basiskennis is over een aantal onderwerpen.” Die degelijke theoretische kennisbasis is absoluut onontbeerlijk bij de begeleiding bij borstvoeding (en bij een heleboel andere dingen, maar ik beperk mij tot mijn eigen onderwerp).

Ik ga ervan uit dat elke zorgverlener zijn/haar stinkende best doet om de hem/haar toevertrouwde patiënten en cliënten zo goed mogelijk te helpen, geen kwaad te doen en hun gezondheid te verbeteren, herstellen en in stand houden. Dat het geen onwil is als ze en passant de borstvoeding grondig en vakkundig om zeep helpen. Dat het eerder onwetendheid en onbenul is. Zij zijn, zoals dat in vaktermen netter wordt benoemd, onbewust onbekwaam ( uit: de leerfasen van Maslow). Zij weten iets niet en zijn zich er niet van bewust dat ze dit niet weten. Ze weten niet dat er wat te weten valt en dus ook niet wat er dan te weten valt. Ze zijn daarom ook niet leergierig, er is geen leerbehoefte. Zij zien niet alleen niet d/wat zij niet weten, zij zien ook niet het kwaad dat ze ermee aanrichten. Ze zouden dus wel leerbehoefte moeten hebben.

leerfasenDe eerste stap is dus te zorgen dat zij zich bewust worden van hun onbekwaamheid en daarmee een leerbehoefte kweken. Dit kan met enige weerstand gepaard gaan. Want onwetendheid is wel comfortabel. Bewustwording van eigen tekortschieten kan zeer oncomfortabel zijn, confronterend, een motie van wantrouwen aan zichzelf. Maar als zij zich willen houden aan de doelen die zij zich beroepsmatig hebben gesteld (zoals hierboven omschreven over geen kwaad doen en de gezondheid en welzijn bevorderen en zo) zullen zij zich bewust moeten worden van hun onwetendheid, onbekwaamheid. Het stadium ”bewust onbekwaam” is waar de leerbehoefte ontstaat. Het voldoen aan die behoefte is de weg naar het stadium bewust bekwaam: iets leren en weten dat je meer weet, meer bekwaam bent. Een stadium dat al veel comfortabeler is dan bewust onbekwaam, maar wat wel nog erg veel aandacht vergt. Oefening, bewuste oefening, inoefenen, zoals schoolkinderen de tafels van vermenigvuldiging inoefenen tot ze die binnenstebuitenachterstevorenopzijnkop kunnen opdreunen, is de de weg naar het vierde en laatste stadium: onbewust bekwaam: je denkt er niet meer bij na, het is onderdeel van jezelf geworden, het gaat vanzelf.

De bewustwording van eigen onbekwaamheid zouden zorgverleners moeten krijgen van hun pat/cliënten. Als meer zorgverleners te horen krijgen dat hun aanpak niet deugt, dat zij hun professionele belofte niet nakomen, zou dat uiteindelijk tot bewustwording en leerbehoefte moeten leiden. Een probleem daarbij is dat de meeste moeders geen idee hebben van de onbekwaamheid van hun zorgverleners aangaande borstvoeding, braaf hun adviezen opvolgen en de schuld voor het falen van de borstvoeding bij zichzelf leggen: ”De verloskundige heeft me echt geweldig geholpen, maar ik kan nu eenmaal geen borstvoeding geven.” ”De kraamverzorgster heeft van alles geprobeerd, maar het mocht niet baten. Ik kan geen borstvoeding geven.” of de klapper van de week: ”Nou kom ik met onze 10 maander bij de dokter. Kind heeft 2 weken diarree met braken en oorontsteking. Dokter adviseert cola. Ik gaf aan dat ik liever heb dat hij mij ondersteunt met Domperidon om de productie een boost te geven. Dokter zegt dat cola beter is dan moedermelk waar sporen van Domperidon in zouden zitten.”

picardcolababy

I rest my case.


Lees meer over de herkomst van deze zegswijze ”om zeep helpen” of ”om zeep brengen”: om zeep brengen (herkomst en betekenis) | Genootschap Onze Taal

PS. De directe aanleiding tot dit blog was het het verhaal van een collega die als vervanger bij een moeder was geweest en met haar werkte aan vastzittende borsten en melkproductie. Ze werkte er met de moeder aan en zag goede vooruitzichten met wat extra inzet en steun. Ze kreeg berichten en telefoon van de verloskundige (op de telefoon van de moeder) ”waar ze wel dacht mee bezig te zijn met die moeder te vertellen dat haar kind elke twee en half uur gevoed moest worden”. Volkomen verbouwereerd liet collega het in eerste instantie over zich heen komen en zocht collegiale consultatie bij mij. Ze ging evengoed vol goede moed aan de gang om de moeder verder te helpen, maar kreeg even later bericht van de moeder dat ze had besloten er maar mee te stoppen. De verloskundige had dit eventjes vakkundig om zeep geholpen.

Voor de gek gehouden

Voor de gek gehouden worden kinderen, moeders en ook de zorgverleners zelf als ze met verouderde, niet wetenschappelijk gebaseerde adviezen komen

Naar aanleiding van Moeilijk doen kwamen er uiteraard wat discussies los, waaronder deze: Bij mij zei het cb rond die periode dat mijn zoontje maar op z’n eigen kamer moest en het gewenning werd dat hij nog steeds nachtvoedingen kreeg…. Hier ook hoor. Kreeg het gevoel dat het wel erg slecht met mij moest gaan met ‘al’ die nachtvoedingen. Gelukkig sta ik stevig in mijn schoenen. Zo voed ik ook maar met 1 borst, gewoon omdat het zo liep. Dat kon toch ook niet, dan kreeg hij nooit genoeg. En 2 seconden later zeggen dat hij te dik was volgens de lijn… Toen heb ik maar even heel hard gelachen. Toen ze vervolgens met mijn oudste de discussie aanging of het ogentestplaatje een laars of schoen was, had ik mijn beslissing gemaakt en heb bedankt voor vervolgafspraken. Ja ik moest mijn zoontje van 3 maanden op gaan voeden….. Hij kon echt niet meer constant eten krijgen zoals in de baarmoeder. Eerlijk gezegd verzwijg ik nu het samenslapen en de nachtvoedingen. Als ze vragen hoe hij slaapt, zeg ik Prima! Want dat vind ik namelijk ook. Ik heb geen zin in vragen of aantekeningen bij ons gezin. Het is jammer maar helaas zo.

4481204En dan kwam ook nog blog van een Amerikaanse collega langs over de hardnekkigheid van de adviezen rond de timing en tijdsintervallen tussen voedingen.

The Dangerous Game of the Feeding Interval Obsession – Emma Pickett breastfeeding support.

Als titelfoto had ik ook kalenders of agenda’s of werkschema’s kunnen nemen. Allemaal heel nuttige dingen, maar niet als het gaat om het zorgen voor en voeden van baby’s en jonge kinderen. Voor zorg- en zooggedrag maken deze zaken het alleen maar moeilijk als het ook makkelijk kan en ze houden iedereen voor de gek. ze houden de zorgverlener voor de gek die het adviseert; ze houden de moeder voor de gek die denkt dat ze het zo allemaal goed doet; en ze houden de kinderen voor de gek die er geen hout van snappen. En toch blijven die achterhaalde en nergens op gebaseerde adviezen maar gegeven worden. Door (schoon-)moeders, tantes en de achternicht van de buurvrouw van je oudoom, en door zorgverleners rondom baring en kraambed en die van het consultatiebureau. Die laatste twee zijn uiteraard ernstiger, dat zijn de mensen waarvan je zou moeten kunnen verwachten dat ze goede, wetenschappelijk gebaseerde adviezen geven rondom de zorg voor en de voeding van je kind. Daarop zou je blindelings moeten kunnen vertrouwen. Zou moeten kunnen. Mean little basterds zijn dat, die paar kleine alledaagse woordjes. Zou. Moeten. Kunnen. Maar kunnen vaak niet. Dan blijven er drie mogelijkheden over:

  1. moeder herkent onzin niet als onzin en volgt de adviezen op;
  2. moeder herkent de adviezen als onzin en gaat in discussie of weigert ze op te volgen en laat dat duidelijk merken, en krijgt een kruisje op haar dossier ”moeilijke moeder” of zelfs, zorgelijker, ”zorgweigeraar”;
  3. moeder herkent nonsens als ze het ziet, maar laat dat niet merken, zegt wat de zorgverlener graag hoort en doet thuis haar eigen zin.
melkpeilingTNO15

Onzinnige advisering is een belangrijke factor bij vroegtijdig stoppen met borstvoeding

Ik begrijp volkomen waarom moeders geen volledig antwoord meer geven of zelfs glashard liegen; het scheelt een boel ergernis en stress. De andere kant van dat verhaal is wel dat de mensen van die CB’s in hun eigen verhaaltje blijven geloven en dus telkens opnieuw nieuwe moeders die sprookjes op de mouw blijven spelden. En er dus steeds maar moeders met optie 1 bij blijven komen. Optie 2 zou ”het juiste” zijn om te doen, maar welke moeder wil zichzelf in die situatie plaatsen? De tussen optie om ze vriendelijk te bedanken voor de genomen moeite en af te zien van verder gebruik van deze diensten. Ook dat kan een kruisje ”zorgweigering” opleveren en dat wil ook niet iedereen. Dat kan in sommige gevallen tot een boel narigheid leiden, inclusief meldingen bij ”Veilig Thuis” (voorheen AMK). Dus kiezen moeders die nonsens herkennen als ze het zien in overgrote mate voor optie drie: ja en amen zeggen en thuis verder je eigen ding doen.

In een discussie over dit thema stelde een collega voor om dan maar een zwartboek aan te leggen. Ik wil daar wel een aanzet toe geven. Mogelijk met een Facebook groep erbij. Laten we eerst eens hier beginnen. Laat in de commentaren op dit blog weten welk onzinadvies je kreeg (van kraamzorg, cb of andere zorgverlener). Vertel geen namen van instellingen of individuele zorgverleners, een regio mag er wel bij en het soort instelling of soort zorgverlener. Het gaat dus, even voor de duidelijkheid, om adviezen over (beperking van) het aantal voedingen per etmaal, beperken of stoppen van voedingen in de nacht, laten huilen, alleen te slapen leggen, introduceren van vast voedsel voor 6 maanden, bijvoeden met kunstvoeding, etc. en om opmerkingen over je laten gebruiken als speen, slechte gewoonten en verwennen.

Wie weet als we voldoende informatie verzamelen dat er eens iets kan gaan veranderen in het soort adviezen dat wordt gegeven en de manier waarop moeders worden begeleid. Overstroom me maar met reacties!


26 GEDACHTEN OVER “VOOR DE GEK GEHOUDEN” op de vorige locatie van dit blog
Ellen
14 AUGUSTUS 2015 OM 10:46
Adviezen die ik van de verpleegkundige op het consultatiebureau kreeg, en vervolgens negeerde:
– s nachts laten huilen of een beetje water geven
– op een leeftijd van vier maanden starten met bijvoeding, potjes van de bekende babyvoedingsfabrikant waren net zo goed als verse groenten en fruit
– tijd tussen voedingen rekken met een fopspeen zodat mijn borsten voller zouden zitten en mijn zoon uit zichzelf meer tijd tussen de voedingen zou laten
Tja, ik ben blij dat ik de informatie ergens anders dan bij het bureau vandaan heb kunnen halen. Anders weet ik niet hoe ons borstvoedingsverhaal geëindigd zou zijn…

Carla
14 AUGUSTUS 2015 OM 11:03
Ohja, die bijvoedingen met 4 maand inderdaad! En Rapley was niet bekend op cb. Dat kon ook niet echt goed zijn want dan kreeg hij niet voldoende binnen..

femke
14 AUGUSTUS 2015 OM 10:52
Van een wijkverpleegkundige op het cb kreeg ik het advies om te stoppen met ‘S nachts borstvoeding geven. Water zou volgens haar beter zijn om te geven als zoontje wakker werd en dorst had omdat hij van borstvoeding in de nacht cariës zou ontwikkelen… Of ik moest na iedere voeding in de nacht zijn tanden gaan poetsen…..

Carla
14 AUGUSTUS 2015 OM 11:05
Er komen steeds meer foute adviezen terug in mijn herinnering, had er veel geblokt. Over dat ‘van bv s nachts krijgt kind cariës’ heb ik zelfs nog een aantal artikelen toegestuurd nav een discussie met de arts. Nooit meer wat van gehoord..
Kraamhulp, 3,5jaar geleden: borst afwisselen, op tijd voeden (wekker zetten in de nacht), tijd en borstkant opschrijven, niet samen slapen (ook geen cosleeper), niet te vaak aanleggen. Cb: na 3 maanden geen nachtvoedingen meer nodig, kans op verwennen en slecht ritme moeder en kind. Na 2 jaar bv niet meer nodig, zuinig doen met suiker niet nodig: kan hij wennen aan zoet.Verloskundige 1,5 jaar geleden: bij tandemen eerst baby, anders was er niet genoeg voor baby. Cb: voor tandemen heb je niet genoeg melk, baby moet 2 borsten aangeboden krijgen, bv na 2 jaar zorgt voor overgewicht (want zoon was boven lijn), beter koekje ipv bv s avonds.
Ik ben discussies wel aangegaan en onderbouwd waarom ik voor bepaalde dingen koos (samen slapen, dragen, lang voeden, geen toegevoegde suikers etc), helaas vond ik geen gehoor, vaak omdat mijn kinderen niet binnen de lijntjes bleken te passen. Op het computerscherm kijken gaf haar meer informatie dan kijken naar mijn kinderen blijkbaar.
Geen idee of ik een kruisje heb, hoogst waarschijnlijk wel…

laura
14 AUGUSTUS 2015 OM 11:09
Heb je even? Het consultatiebureau bij mijn eerste: de arts raadde me met 4 maanden aan om met bijvoeding te beginnen, en hij mocht toen echt nog maar 4 borstvoedingen op een dag hoor! Met 6 maanden zaten we nog op 2 voedingen per dag. Needless to say dat dat geen langdurige bv.periode was. Ook kreeg ik inderdaad het laten huilen advies bij hem. Bij de tweede kreeg ik op haar geboortedag al zoveel bv ondermijnende adviezen dat ik, als ik niet beter wist, niet eens begonnen was met bv. De kolf mocht niet afgesteld worden want dan trok ik mijn tepels kapot, ik mocht haar beslist niet voeden op verzoek, ze moest voor en na de voeding gewogen worden om te kijken of ze wel voeding binnen kreeg (mind you, ze was dus amper 6 uren oud he). En samen slapen was levensgevaarlijk!! Toen haar groei ging stagneren (waar nog steeds geen reden voor is gevonden al heb ik wel een vermoeden) werd als eerste de bv op de schuld gegeven door de kinderarts. Er zat vast niet genoeg voeding meer in de bv, dus stoppen was beter. Ook bij de huisarts kreeg ik heel stellig te horen dat bv na de 6 maanden alleen nog maar water bevatte en geen voedingsstoffen meer. En wat ik nog het ergste vond, maar dat was niet bij mijzelf, was dat de vk werkelijk waar genoemd heeft dat blauwe melk alleen maar water was. De dame in kwestie kolfde dus wat af (tijdens haar stuwingsdagen) en er dreef maar een heel klein laagje vet op van 2 mm. Uiteindelijk is ze, juist om dat advies, gestopt met voeden. En dan hebben zowel de vk als het ziekenhuis dus een bv – certificaat!!

janneke
14 AUGUSTUS 2015 OM 13:11
Oef.. De kraam heeft mij ” bewezen” dat mijn melk te weinig voedzaam was:
1e na een flesje mm (ze dronk nog niet live) had dl vlugger honger dan na zo’n hoeveelheid kv.
2e na etmaal meest mm was ze minder aangekomen dan de kv dag ervoor.
Je hebt niet genoeg melk (melk kwam pas op dag 8op gang).
De vk zei: ” normaal ben ik echt heel erg voor borstvoeding hoor, maar in jouw geval raad ik aan om te stoppen, want je bent te onzeker om boratvoeding te geven……”
Jeetje …. Over hoe je een onzekere kersverse mama kunt onderuithalen…..

margreet
14 AUGUSTUS 2015 OM 13:12
Tijdens een controle bij de kinderarts, was ons mannetje aan het huilen. Ik stond met hem op de arm, te troosten, toen ik ineens dacht, ik heb borsten hahaha. Dus hup zitten, borst erin, kind stil, gesprek kon weer verder. Zegt de kinderarts “het is niet de bedoeling dat borsten zorgen voor troost” huh wat!! En omdat ins mannetje iets was afgevallen, moest ik meteen bijvoeden met KV. Ik heb de arts heel raar aangekeken en gezegd, no way!! Na een week moesten wij terug komen. In die weken contact gezocht met een LK, die steunde mij, en vond bijvoeden helemaal niet nodig. Bij de volgende controle kreeg ik een andere arts en was er niks meer met ons mannetje
Op het cb krijg ik elke afspraak weer, van de wijkverpleegkundige de vraag, “nog steeds bv?” En “hoe vaak voed je?” Onder tussen hangen haar vingers boven de cijfers van haar toetsenbord. Het antwoord op verzoek, tja daar neemt ze liever geen genoegen mee. Terwijl ik denk, kijk eens naar het kind, lijntje loopt goed, ontwikkelt zich goed.. maar goed.

Cynthia
14 AUGUSTUS 2015 OM 13:15
Verloskundige: Dat de kleine, 5 daagjes oud, geen strak tongriempje had zoals de kraamhulp had geopteerd, maar dat ik spruw had. Dat laatste klopte, dat eerste niet en dat zorgt tot op de dag van vandaag (kleine is nu twee) voor pijnlijke voedingen.
CB rond de 1e verjaardag op mijn aangeven dat de kleine zo’n 90% vd voeding uit moedermelk haalde en 10% uit vast voedsel (op z’n Kleintjes): ‘maar ze moet nu wel echt gewoon voedsel leren eten hoor! Je moet het ook wel fijnprakken…’
Maar dat was het dan wel. Denk ik. Ik leg makkelijk onzin naast me neer.

Caroline
14 AUGUSTUS 2015 OM 13:46
Toen mijn oudste dochter 3 maand was, kwam ze niet goed genoeg bij volgens het consultatiebureau (Kind & Gezin, Antwerpen). Advies: bijvoeden met kunstvoeding. Ik wist niet veel van borstvoeding, maar ik wist wel dat als je met kunstvoeding begint, je enkele weken later geen melk meer hebt. Dan moest ik maar met vaste voeding beginnen (groenten- en fruit pap): daar zou ze van gaan bijkomen. Dat heb ik geprobeerd maar ze was nog niet toe aan eten met een lepeltje: het was een ramp. Na drie maand sukkelen heb ik borstvoedingsorganisatie LLL ontdekt. Zij waren de eersten die vroegen hoeveel voedingen ze kreeg, en zeiden dat ik dat aantal moest verhogen. Door hen heb ik haar (en de volgende kinderen) nog lang en succesvol borstvoeding gegeven. Vanaf mijn tweede kind ben ik niet meer naar Kind & Gezin gegaan.

Marieke
14 AUGUSTUS 2015 OM 14:06
Herkenning alom: Bij de geboorte van mijn zoon 4350 gram: Verplicht bijvoeden, 3x10cc vanwege zijn gewicht. Ik vroeg waarom, zei de vk: Je Wilt toch niet dat hij opgenomen wordt vanwege schommelende glucosewaarde? Niks gemeten, maar wel dreigen..
Zelfde zoon. 2 maanden, op het CB: 1 van de nachtvoedingen mocht er wel af, want hij groeide goed. Ik was te verbijsterd om te vragen hoe ze dat dan voor zich zag, en of dat de groei niet zou beïnvloeden.
Met 4 mnd: Je mag gaan bijvoeden he. En toen ik zei dat we nog 2 maanden gingen wachten: Ja dat is wel beter bij bv.
Oudste dochter, op het CB rond 9 maand. Slaappatroon was zoals ik nu weet heel normaal, maar toen vond ik het heel zwaar. Zei de vpk: Je Wilt niet laten huilen? Dan heb ik geen advies meer voor je.
Zo kind-onvriendelijk allemaal, om te huilen eigenlijk.

Marina
14 AUGUSTUS 2015 OM 15:36
De vpk van het consultatieburo zei dat 5 voedingen op een dag wel wat weinig waren op ongeveer 6 weken. Het kon niet echt kwaad…. Gelukkig had ik een goede opslagcapaciteit en duurt mijn borstvoedingsverhaal meer dan 2,5 jaar ondertussen….. Ook vond ze het niet erg dat we op 3 weken een fopspeen introduceerden. (wisten wij veel….) Hier ook: gelukkig nooit zuigverwarring gehad!

janneke
14 AUGUSTUS 2015 OM 17:12
En ook: De kraam bepaalde hoeveel mm mijn dochter mocht hebben…… (en maakte vervolgens duidelijk dat ze TE snel weer honger had). Ohja, en om dochter te sussen werd gauw een speentje uitgepakt……

Diewertje
14 AUGUSTUS 2015 OM 19:20
In het ziekenhuis (oost Brabant) na m’n thuisbevalling (moest met spoed naar het ziekenhuis door een fluxus) werd m’n oudste zoontje nogal hardhandig aangelegd terwijl ik ook nog flink gehecht werd, waardoor ik geen tijd had om hem aandacht te geven. Hij werd hardhandig op m’n borst gedrukt met z’n hoofd waardoor hij later een aversie van m’n borst kreeg en (gelukkig toch nog) alleen nog met een tepelhoedje wilde drinken de rest vh jaar.

Francien
14 AUGUSTUS 2015 OM 20:09
ZH Sint Jansdal Harderwijk. ZL was te zwaar (4350gr) en viel daarom in het ‘glucose-protocol’. Iedere 3 uren bloedsuikers geprikt, iedere 3 uren bijgevoed met 20cc KV(!!) ookal waren zijn waardes (op 1x na) goed en had ik bij de eerste voeding al melk. De volgende dag naar huis en tot dag 5(!) bijgevoed, ook al zat hij inmiddels al ruim boven geboortegewicht. Ik vroeg aan de kraamverzorgster of we het bijvoeden niet konden stoppen. Ze moest even overleggen met de verloskundige. Nou vooruit, dat kon nu wel eens…
Ook is er in het ZH bij de eerste keer aanleg flink ‘geholpen’ met aanhappen (lees: hoofdje vastgepakt en op mijn borst geplant).
De voedingen deden mij pijn, maar niemand nam de moeite om goed mee te kijken. Verpleegkundigen wisten na een halve seconde kijken te zeggen dat hij goed aanhapte en deden verder niets. De kraamverzorgster thuis viste na 2 dagen pijnlijden een tepelhoedje uit haar tas. Toen ik vroeg hoe ik die moest gebruiken zei ze dat de inkeping ‘gewoon naar boven’ moest wijzen.
Na 9 weken huilend van de pijn voeden en de wondjes in de mond van mijn baby door het tepelhoedje zijn we bij een LK van het ZH langsgeweest. Ze was erg behulpzaam, heeft uitgebreid de tijd genomen en we hadden ook al uitgebreid mail- en telefonisch contact gehad. Ze constateerde een te strak lipbandje. Tongriempje was oke. Het lipbandje kon meteen geknipt worden door een arts in het ZH. 5 minuten later konden we terecht. Hij constateerde ook een te strak lipbandje, maar hij ging hier niets aan doen. Ik hield vol en hij ging overleggen met de LK. Toen hij terug kwam wilde hij er nog steeds niets aan doen. Ik moest maar voeden met ‘zo’n plastic ding’ (dat deed ik al en dat heeft ons véél verder van huis gebracht), waarop ik heel hard heb staan huilen. Of het door de tranen of door mijn vasthoudendheid kwam weet ik niet, maar hij zei ‘nou vooruit, dan knip ik wel’. Een (half) knipje, een paar drupjes bloed en 10 seconden huilen later dronk ZL pijnloos aan de borst!
De volgende dag door zowel de LK als de betreffende arts gebeld hoe het nu ging. Vooral de arts was enigszins verbaasd, maar zei dat hij in het vervolg minder terughoudend zou zijn wat betreft knippen van lipbandjes.:-)
Toen ZL 6 maanden was had ik echter nog steeds het idee dat er iets niet goed ging met drinken. We kwamen bij een hele fijne LK in Ede terecht. Zij heeft het lipbandje verder geknipt en het te strakke (verborgen) tongriempje, welke dus tot die tijd niet ontdekt was.
Nu voed ik al ruim 22 maanden ons zoontje en binnen een paar weken ook ons 2e kindje (kan elk moment geboren worden), maar dit is absoluut niet te danken aan de hulpverleners die wij op ons pad zijn tegengekomen.
Het CB is tot nu toe nog verbazingwekkend borstvoedingvriendelijk geweest.

H.S.
14 AUGUSTUS 2015 OM 22:36
In t ziekenhuis: een baby mag niet vaker dan elke 3 uur drinken anders wordt ze misselijk.
Ze mag pas mee naar huis als ze 8 flessen leeg drinkt. Eigenlijk moest de nacht fles ook nog eerst afgebouwd worden maar omdat ik aangaf geen probleem te hebben met nachtvoedingen gingen ze akkoord met naar huis met nachtvoeding.
Tepel-speen verwarring bestaat niet.
Nauwelijks hulp bij aanleggen.
Mededeling dat wordt niks met die tepels.
Bijvoeden met kv door > 10% gewichtsverlies wat in mijn ogen ontstaan is door vals hoog geboortegewicht.
Verloskundige: 3x per dag kolven is genoeg om je productie op gang te brengen. Je moet ook aan jezelf denken. (Zonder live aanleggen ivm gescheiden zijn).

aafkeplanting
15 AUGUSTUS 2015 OM 07:31
Advies bij de bv uit het ziekenhuis? Gewoon geen. Dochter hardnekkig tegen borst aanleggen meerdere malen. Toen mijn dochter de borst en mm uit fles ging weigeren na 3 maanden om onduidelijke reden werd er vanuit het cb gezegd:we zijn pro bv maar als het niet gaat dan over op kv. Why? ? Vanuit dokter, cb en kinderarts geadviseerd om met 4 maanden met hapjes te beginnen sommige kindjes lusten niet zo mm. 5 bv voedingen waren normaal met 4 maanden en toen mijn kind weigerde en van het flinke duimen na uren in slaap viel zei de pedagoog dat ze geen honger zou hebben want ik bood met alle liefde aan maar ze wou niet. Ze zei dat pedagogen en visie vanuit bv vaak botsten. Het in slaap drinken van mijn dochter zou ik doen voor de rust van mijzelf (anders zou ze huilen) dan dat ik het goede voor haar zou doen (zelf in slaap vallen). Ik moest haar maar laten huilen. Het cb zei om geen oogcontact met haar te maken als ze op bed lag. Dat mijn dochter graag bij mij wou zijn was uit den boze.

Nathalie
15 AUGUSTUS 2015 OM 08:07
19 maanden geleden een oudere Vlaamse vroedvrouw aan huis: er moest minstens 2 uur tussen de voedingen zijn. Vroeger kon het geen honger zijn. Voor een pasgeborene streven naar 7 voedingen per dag, de tijd rekken met fopspeen en zo naar 5 voedingen toe werken. Maar 1 borst per voeding aanbieden. Vanaf 6 weken kan je het kind verwennen. Als ze krijsen weet je dat ze nog leven.
De draagdoek is gevaarlijk. Er gebeuren vaak ongelukken mee. Op 3 maanden groentepap en fruitpap.

15 AUGUSTUS 2015 OM 15:10
zl een paar dagen oud was, was hij s avonds uren aan het clusteren. Lekker bij mama liggen en steeds wisselen tussen mijn borsten. Ik was supertrots dat hij zo graag bij mij dronk en vond het hartstikke gezellig, maar de vk vroeg meteen of ik niet te weinig melk had. Gelukkig was de kv gelijk heel stellig dat dit niet zo was. Dezelfde vk adviseerde trouwens een paar dagen later om lekker samen te gaan slapen, een advies waar ik haar 2,5 jaar later nog steeds dankbaar voor ben
de verpleegkundige van het cb zei elke keer dat ik haar zag, dus ook de eerste keer dat ze aan huis kwam toen zl 11 dagen oud was: Ja als je zeker genoeg van jezelf bent, is het natuurlijk heel goed om bv te geven!
Pfff… Als je onzeker bent over je borstvoeding is het haar taak om je gerust te stellen!
toen ik bijna weer aan het werk moest (toen zl 12 weken was), vertelde ik aan de arts op het cb dat ik het heel spannend vond om 3 (lange) dagen te moeten gaan kolven en of ik wel genoeg bij elkaar zou krijgen voor zl. Ze vroeg helemaal niet door en had geen enkel ander advies dan: Als je niet genoeg gekolfd hebt geef je toch gewoon een flesje kv erbij!

Monique
15 AUGUSTUS 2015 OM 17:03 BEWERKEN
Enkele opmerkingen/adviezen van het cb:

-Met 3 mndn om de 4 uur voeden. Tussendoor een fopspeen.
-Niet meer in de nacht voeden.
-Baby in de kraamweek al wakker op bed leggen om het te leren zelf in slaap te vallen. Ze mogen zich best in slaap huilen. Als ik wilde dan mocht ik na 20 minuten wel even mijn baby oppakken en troosten, maar daarna wel weer terug in bed leggen.
Met 6 mndn: ‘ook, geef je nog steeds bv, wat knap.
-Met 6 mndn een voedingsschema met 3 keer een melk voeding of bv verder heel veel fruit, groente, brood, diksap enz.
-Alles aan mijn kinderen was altijd goed: motoriek, sociaal, brabbelen, rondkijken, de omgeving verkennen enz. behalve hun gewicht. IEDERE keer bij alle 3 mijn kinderen werd het opgenoemd dat ze zo klein waren.

Ilja van Ketel
17 AUGUSTUS 2015 OM 08:38
Verkeerd advies van de kraamverzorgster 2 uur na de bevalling. Als in de nacht haar suikerspiegel te veel zou dalen dan moest ik maar kunstvoeding geven. En ze haalde al een flesje uit haar zak.
Gelukkig was het mijn derde kindje die kerngezond thuis ter wereld kwam. Dus ik heb de kraamverzorgster gezegd dat ze dat flesje maar weer snel moest meenemen en dat er niks deugde van haar advies.
Volgens haar was het protocol.

Joyce
19 AUGUSTUS 2015 OM 07:05
Ons zoontje was elke avond en nacht erg onrustig. Hij overstrekte zich vaak en lag alsmaar te wringen en kreunen. Hij had overduidelijk ergens last van. Slapen deed hij steeds slechter en aan de borst drinken ging steeds moeizamer. Uiteindelijk na een nacht overtrekken en wringen gingen we ermee naar de huisartsenpost. De huisarts keek hem na en vond het een vrolijk ventje die er goed uitzag. Ze dacht aan een virale infectie en we moesten hem maar paracetamol geven. Dit advies heb ik niet opgevolgd. Zelf had ik het idee dat hij reageerde op hetgeen wat ik at. Ik dacht aan koemelk, dus ben gestopt met het nuttigen hiervan. Uiteindelijk merkte we verbetering. Helaas bleef de onrust en kwamen er reflux achtige klachten bij. Dit hoorde bij een koemelkallergie, dus moesten we hem hiervoor maar medicijnen geven. Dit ging tegen mijn gevoel in, dus dit deed ik minimaal.
De klachten bleven ondanks alles bestaan. Ik besloot om een lactatiekundige in te schakelen en mee te laten kijken tijdens het voeden. Ze begreep niet waarom hij zo onrustig en huilerig dronk. Ik deed niks verkeerd. Lag echt aan hem zelf ( + / – 3 maanden jong ). Uiteindelijk kwam ik er zelf achter dat hij ook heftig reageerde op noten, pinda’s en zaden. Hier ben ik ook acuut mee gestopt en ook hierna merkte we verbetering. Helaas bleef de onrust. Ik wist me geen raad meer.
Ik heb een mail met mijn verhaal gestuurd naar Stefan Kleintjes. Kort daarna een telefonisch consult gehad. Hij hoorde heel mijn verhaal aan en vroeg me in zijn mondje te kijken. Hij dacht nm aan een te strak lipbandje en evt te kort tongriempje. Dit zou bevestigd moeten worden door lactatiekundige Gonneke van Velthuizen, omdat Stefan te ver van ons vandaan woonde.
De conclusie was uiteindelijk idd een te strak of kort lipbandje en tongriempje. Ons zoontje was inmiddels 5 maanden en mijn man en ik waren bekaf. We hebben ook nog een dochtertje van 2 jaar.
We besloten gezien zijn leeftijd het lipbandje en tongriempje te laten laseren. Diezelfde avond nog dronk ons zoontje goed aan de borst. Hij had zijn medicatie niet nodigen en sliep heerlijk rustig. Wat duurde 5 maanden lang, maar wat zijn we dankbaar dat de oorzaak gevonden is en er een tevreden kereltje voor terug kregen.
We hoopte dat het mee zou vallen met de allergieën, maar helaas zijn die er nog wel. Ik geef nog gewoon borstvoeding en ik ben op dieet.
We gaan gewoon door!!!

Gezichtspunt

Wat gedachten over gezichtspunten. Mijn excuses voor de zeer lage videokwaliteit. Ik beloof dat ik eens, ooit, al mijn vlogs in hoge kwaliteit ga omzetten, maar voorlopig moeten we het hier even mee doen.

Vergeet niet om je op mijn kanaal te abonneren. Je vindt daar behalve mijn vlogs ook andere interessante filmpjes.

Muur

Ken je dat? Zo’n moment dat je denkt: ”Ik kan net zo goed tegen een muur praten, dan dringt er net zo veel door”. Of dat gevoel dat je tegen een muur aan loopt en negens komt. Je praat, je legt uit, je redeneert, komt met goede argumenten en de enige reactie is, in het beste geval, een volkomen blanco blik en, in het slechtste geval, een glasharde ontkenning van alles wat je zegt. De basis weetjes van mijn vakgebied heb ik al uitgelegd op duizend verschillende manieren, denk ik. Steeds weer opnieuw, met een kwinkslag hier, een parabel daar, een voorbeeld zus en en verduidelijking zo. Verteld, laten zien en opgeschreven (waarvan aardig wat keren op deze pagina’s). En dan aan het eind van weer eens een uiteenzetting enkel een koppig ”Nou, maar voor sommigen is het echt anders en je hebt helemaal het recht niet om moeders slechte moeders te noemen omdat ze ook maar het beste voor hun kind willen”. Baf! Baffled. In plaats van slechts te praten tegen de muur, ben je dan geneigd met hoofd ertegenaan te bonken. Gelukkig zijn daar emoticons voor, dat scheelt aardig wat hoofdpijn

headwallemo

Ook moeders kunnen zich wel eens zo voelen. Of eigenlijk meer tussen een ”rots en een harde plaats”, ofwel tussen twee muren. Het gevoel dat je geen kant meer op kunt. Je hebt een probleem, of eigenlijk een heleboel problemen tegelijk, en meer bepaald heeft je kind die problemen en daar heb jij als rechtgeaarde moeder problemen mee. Stel je dit beeld eens voor: een baby wil vaak drinken, drink kort, sputtert, laat vaak los, laat melk lopen, valt na krap een halve voeding uitgeput in slaap. Of zelfde beeld, maar baby wil absoluut niet vaker dan elke zoveel uur een beetje eten. En baby groeit niet, een beetje dat hij hij binnenkrijgt spuugt hij voor een flink deel weer uit. Wat doe je als rechtgeaarde moeder met een duidelijk niet goed functioneren baby? Juist, je gaat naar de dokter, want die moet daar raad op weten. En Bam! daar knal je tegen de eerste muur op. Dokter weet het ook niet, wil dat niet toegeven en adviseert [meer eten geven] [ander eten en meer] [stoppen met borstvoeding] [laten hongeren want dan zal hij wel beter drinken] [-vul elke idioterie in die je ooit gehoord hebt-] [vink aan wat van toepassing is, meerdere antwoorden mogelijk]. Vervolgens begint voor een moeder als deze de zoektocht langs dokters, therapeuten en deskundigen. In vrijwel elke setting krijgt ze het zelfde soort adviezen en commentaren, vaak aangevuld met [overbezorgde moeder] [laat haar maar eens even huilen] [meer van die ongein]. Of je bent een moeder die zelf medische problemen heeft en een arts, die *heus heel erg voor borstvoeding is*, maar vervolgens zonder het verder uit te zoeken medicijnen voorschrijft waarvan hij denkt dat ze absoluut niet samen kunnen met borstvoeding. en dat je dan een kind blijkt te hebben dat op geen enkele andere manier wil drinken en dus al een hele dag geen eten heeft gehad.

Brick-Wall-550x355

Gelukkig hebben de meeste muren wel ergens een deurtje of een poort waar je door kunt. Het is vaak even zoeken zijn om die deur te vinden, meestal vallen ze niet erg op en moet je echt weten waar je kijkt en wat je zoekt. Maar als je het deurtje gevonden hebt, aarzel dan niet er direct doorheen te gaan. Aan de andere kant van de muur vind je begrip en werkelijke kennis. Het komt vaak niet vanzelf naar je toe, of misschien heb je dat gewoon nooit opgemerkt. Als je het poortje hebt gevonden en de zorgverlener die wel weet waar ze het over heeft, die wel weet dat je geen overbezorgde moeder bent (en al was je dat, wat dan nog), zorg dan dat je het hele verhaal vanaf het begin vertelt: alles wat je zelf hebt opgemerkt, wat je al probeerde, welke zorgverleners je om hulp vroeg en wat zij zeiden en deden. Alles wat je maar bedenken kunt, ook al lijkt het nog zo onnozel. En probeer, als je die laatste strohalm zorgverlener niet in persoon kunt zien, te zorgen voor beeldmateriaal (foto en video) van je kindje, van het voeden, van het probleem. Ik heb de afgelopen dagen een paar moeders kunnen helpen met hun vastgelopen problemen, maar het is me ook weer overkomen dat dat veel langer duurde dan nodig, omdat ik geen beeldmateriaal had.