‘In de winkel van Sinkel
Is alles te koop.
Daar kan men krijgen:
Mandjes met vijgen,
Doosjes pommade,
Flesjes orangeade,
Hoeden en petten
en damescorsetten.
Drop om te snoepen
en pillen om te …..’

Ter inleiding

Robin Williams als huishoudrobot-die-later-mens-wordt Andrew Martin  in Bicentennial Man (1999) was de illustratie bij een van mijn eerdere gadgets zeepkist uitspattingen: Robot.

Buikpijn heb ik. Niet dat u dat weten wil, maar ik meld het maar even. Want ik baal er een beetje van, 45 jaar na de eerste keer dat ik deze buikpijn had. Wat ik al niet allemaal geprobeerd heb: pijnstillers (werkt meestal goed, maar ik wil niet altijd die zooi in me), negeren (werkt soms goed, als de afleiding goed genoeg is), bewegen (nooit meer, echt nooit meer, wie dat bedacht heeft mogen ze van mij opknopen), in bed of juist niet, opgekruld of juist gestrekt (werkt allemaal soms wel en soms niet, chocolade (werkt vooral goed tegen de begeleidende chagrijnigheden), warme kruik (werkt vooral goed op het doorléven van de algehele zieligheid en een beetje krampverlichtend), een keer vaker naar de wc (werkt soms prima, soms alleen averechts, zeer averechts). Nu kwam ik al surfend het idee warme kruik op een geheel onverwachte manier tegen. Als afleiding was het zelfs even goed genoeg om de buikpijn naar de achtergrond te schuiven. Een soort van virtueel placebo effect, zeg maar. Visualiseert u het even: een, in allerlei girly en funky kleuren verkrijgbaar, kunststoffen ding in fallusvorm, naar voren toe iets breder wordend, met een soort appelsteeltje bij wijze van handvat. Ja, om in te brengen. Nee, het vibreert niet. Nee, dit 10cm lange en 10cm in omtrek metende ding is een kruikje. Er zit een warmte element in, op te warmen in kokend water (is het gelijk gedesinfecteerd) om, vaginaal ingebracht, de maandelijkse smarten te verlichten

Ik denk dat ik nu toch maar even een pijnstiller ga zoeken, met een kop goede espresso erbij.

Daar ben ik weer. Ik vond dit fraaie ding, althans een bespreking ervan, op een site waar ik eerst naar een andere verbijsterende, nu elektronische, gadget had zitten kijken. Een wonder van moderne technologie, inclusief app voor de slimme telefoon en het tablet, volledig gepersonaliseerd en volkomen ontdaan van elk menselijk element. Een manier om een barende vrouw het gevoel te geven dat zij persoonlijke aandacht krijgt, want, aldus de geïnterviewde verloskundige: ‘’het is bekend dat barende vrouwen niet graag alleen gelaten worden en aandacht nodig hebben.’’ Net zo iets als een robot-huishoudhulp voor vereenzamende bejaarden, voor als Connie te duur wordt. Bijkomend voordeel voor de zorgverleners: je hoeft niet om de haverklap aan de barende vrouw te vertellen waar ze is in het proces en je hebt geen last van de kraamheer, want die heeft het druk met het synchroniseren van zijn vrouw met de app en de muur. Die is dus eigenlijk min of meer zo’n beetje achter het behang geplakt.

Moet ik me er eigenlijk wel zorgen over maken over zo’n ding? Nou zeker wel in die zin dat het er vast en zeker zal komen. De fabrikant die het wil gaan maken heeft er al veel geld ingestoken om het te ontwikkelen en onderzoeken. Het ziekenhuis waar het moet komen en waar het nu wordt getest, wil graag op de technologische patiëntenzorg voorgrond staan. Je moet je immers tegenwoordig als zorginstelling profileren om met de marktwerking mee te kunnen komen, de marktwerking die de zorg effectiever en vooral goedkoper moet maken. Goedkoper? Dat zal wel lukken, want barenden en hun echtgenoten zijn tevreden zolang het apparaat ze bezig houdt en er zijn dus minder menselijke zorgverleners nodig om de boel in de gaten te houden en te begeleiden. Waarbij we natuurlijk even uit het oog verliezen dat bevallen in een ziekenhuis voor een normale, gezonde vrouw met een ongecompliceerde baring sowieso al de duurdere optie is. En ook een minder veilige en minder effectieve.

Men zegt te hopen dat bevallen hiermee veiliger wordt, want dat vrouwen minder bang zullen zijn en minder gespannen en dus minder ingrepen en kunstverlossingen nodig zullen hebben. Maar er was al een oplossing voor dat probleem. Een heel simpele low-tech oplossing. Er is in degelijk onderzoek namelijk aangetoond dat de aanwezigheid van een niet medisch geschoolde vrouw, zonder verdere verloskundige, verpleegkundige of kraamverzorgende taken, de baring vlotter doet verlopen met een hogere tevredenheidsindex van de barende achteraf. Geen state-of-the-art apparaat met Wifi verbinding naar de telefoon app en virtuele bloesemtakken op de elektronische muur, maar een mens. Wát zeg je? ja, dat zeg ik. Een mens, weet je wel zo een met vlees, bloed en botten en een stevige voorraad empathie. Gewoon een vrouw die verder niks speciaals doet, maar er gewoon is voor de barende vrouw. Haar moeder, of haar zus, of haar vriendin, of een doula.

Terwijl moeder na het volbrengen van haar taak wordt toegejuicht door een bloemenregen op de muur, heeft ze geen aandacht voor haar pasgeboren kind, zoekend naar haar borst, haar aandacht en haar liefde.

Bijzonder slechte handige hulpjes

Ik had het dus al eerder had over gadgets, en over gevaarlijke ”handige hulpjes”. Maar ze blijven maar komen, mijn mond valt open als ik weer iets langs zie komen wat zo ultiem nutteloos en potentieel gevaarlijk is. Als het gaat om gadgets voor ouders, zijn ze in Amerika nogal ‘vooruitstrevend’. In een artikel van Ouders van nu vind je een opsomming van onzinnige gadgets, waarvan ik er hier enkele uitpik. Te beginnen met de het ding hierboven waarvan wordt geclaimd dat je ermee kunt meten hoeveel je kind aan de borst heeft gedronken. Op Twitter gaf ik kort (want dat is Twitter) mijn mening:

”Ik vind dit een erg gevaarlijke gadget. Het geeft totaal verkeerde informatie en een vals gevoel van zekerheid.”

Hier ga ik er wat dieper op in, want waarom gevaarlijk en waarom dat valse gevoel van zekerheid. Het gevaar vloeit voort uit dat valse gevoel van zekerheid. Het kan ertoe leiden dat je rare fratsen gaat uithalen om te voldoen aan wat die meter zegt. In plaats daarvan zou je beter volgen in wat je kind jouw lichaam vertelt wat het moet doen. Ik kan er kort over zijn: dat apparaat gaat jou niet vertellen hoeveel melk je kind heeft gedronken, en al helemaal niet of dat was wat hij nodig had. Het ding meet iets over de alveoli (de clusters melkvormende cellen) voor en na een voeding. Niet meer en niet minder. Wat heb je eraan dat te weten? Voor onderzoekers is het heel interessant om te weten wat er gebeurt tijdens een voeding aan de borst om te leren hoe lactatie werkt. Ze kunnen die techieken dan combineren met andere maatnemingen, zoals gewicht voor en na de voeding (wat aangeeft hoeveel gram melk de baby dronk, niet de samenstelling en niet of het was wat de baby nodig had) en in combinatie met het meten van de melkklieren kunnen ze daaruit opmaken hoe en wanneer de melk gemaakt wordt.

tempo

Dat soort onderzoeken is al op allerlei manieren gedaan en we weten daarom inmiddels dat de melk die de baby drinkt voor een groot gedeelte niet al klaar ligt in de borst, maar wordt gemaakt op het moment dat de baby gaat drinken. De gadget hierboven meet alleen wat er klaarligt en wat er in de borst is na het drinken, maar niet wat er in de tussentijd in en uit is gegaan. Dit gevalletjes is dus gebaseerd op een volkomen onbegrip van hoe borstvoeding werkt, maar het probeert moeders wijs te maken dat zij hiermee de intake van hun kind kunnen controleren. In plaats daarvan moeten moeders weten dat een kind met goede drinktechnieken en met onbeperkte toegang tot de borst altijd dat zal drinken wat hij nodig heeft en wanneer hij het nodig heeft.

Daarvoor zijn geen apparaten of apps nodig, alleen een willige baby en minimaal één werkende borst. Nog een paar potentieel gevaarlijke en onzinnige zaken:

een wandelwagen waar ook nog een beetje plaats is voor een kind. Gebruik de kar voor je spullen en draag je kind in een doek.. Een autostoeltje is volkomen ongeschikt voor gebruik als zitplaats.

Een app die je de speen laat terugvinden en als thermometer dienst doet. Je hebt zelf ook zo’n app, weet je: je ogen en je eigen hersenen.

Een elektrisch wipstoeltje, moet ik daar nog op in gaan? Jij bent het meest entertainende draag- en speelsysteem dat je kind zich wensen kan. Verder geldt ook hier: stoeltjes zijn geen goed idee, het zorgt voor een verkeerde lichaamshouding, die mogelijk tot ademhalings- en andere problemen kan leiden.

Tot slot het interactieve verschoonkussen waarin je je baby fixeert en waarin je je smartphone kunt steken zodat baby filmpjes kan kijken tijdens het verschonen. Ja, stel je voor dat je zelf tegen hem praat, hem knuffelt en eens een liedje zingt.

Een baby heeft al die ongein niet nodig; wat een baby nodig heeft zijn drie dingen: voedsel, liefde en beschutting en die vindt hij alledrie aan de borst en in de armen van zijn moeder (de laatste twee ook in de armen van anderen). Plastic kan nooit de liefde en beschutting van een mens vervangen.

Maar wat dan als moeders armen steun nodig hebben? Een discussie onder deskundigen:

Boezemvrienden

Graham Norton maakt vrienden voor één avond van vaak onwaarschijnlijke combinaties van bekende mensen, bijvoorbeeld Dustin Hoffman (geen verdere aankondiging nodig, maar bijvoorbeeld Giuseppe Baldini in Perfume),  Billy Connolly (bijvoorbeeld Wilf Bond in Quartet) en Jennifer Saunders (Eddie in Absolutely Fabulous) in The Graham Norton Show: S12, E9 (29 Dec. 2012)

My brest friend heet het ding. Nee, dat is geen typo, maar expres zo geschreven als samentrekking van breast en best. Mijn beste borstvriend dus, of zo, iets dergelijks dan toch.

De betere boezemvriend. De toffe tietensteun. De tedere taplap. De moedige mamahanger. Het tableau flappant.

O, mijn lieve vrienden, mijn associatieve brein draaf een beetje met me door, vrees ik. Wat niet wegneemt dat de naam echt is en hoort bij een kussen, een borstvoedingskussen. Ik ben toch al niet zo’n fan van borstvoedingskussens en ik blijk daarin onder collega’s en moeders niet alleen te staan. Een snelle rondvraag via Facebook liet zien dat speciale kussens vooral gewaardeerd worden in speciale omstandigheden, zoals spierziektes of in ruimtes waar geen goede stoelen zijn om lekker te zitten. Of om na de voeding even lekker gesteund te kunnen blijven liggen of hangen. Of tijdens de zwangerschap om in bed de buik te steunen of de spanning van het bekken of de rug af te halen.

Bij verder vragen naar dit specifieke kussen, kwamen de spraakwaters pas echt op gang. Over het geheel genomen vond het ding nog de meeste aanmoediging als laptoptafel voor personen met mobiliteitsproblemen. Op het punt van voeden met dit kussen kreeg het het voordeel van de twijfel, omdat het in elk geval een stevig oppervlak heeft, waar het kind niet in weg of vanaf zakt. De vormgeving met het hele ding om het hele lijf heen gebonden leverde echter hilarische reacties op, evenals de suggestie in het reclamefilmpje dat prehistorische moeders grote stenen zouden gebruiken om hun kind aan de borst te positioneren.

De consensus onder de collega’s was dat het streven is naar voeden zonder of met minimale aanwezigheid van hulpmiddelen. Natuurlijk, een moeder of een baby met een handicap, dat kunnen redenen zijn om wel met hulpmiddelen te werken. Maar in het overgrote deel van alle situaties, omstandigheden en soorten borstvoedingskoppels is voor het geven en nemen van borstvoeding een moeder nodig met tenminste één functionerende borst en een willige baby. Er zijn allerlei houdingen waarbij de baby helemaal niet hoeft te worden vastgehouden. In houdingen waar de baby wel steun nodig heeft, is het de moeder die die steun geeft en kan zij mogelijk een steuntje gebruiken om haar arm te dragen, haar rug te ontlasten of haar benen omhoog te brengen.

Ik denk dat het idee dat een speciaal kussen nodig is, terug te voeren is op het gebruik om moeders rechtop te zetten als ze gaan voeden. Rechtop zitten gedurende meer dan een paar minuten is een uiterst onvriendelijke houding. De rug neigt naar inzakken en de moeder heeft de neiging om bij het aanleggen nog verder naar voren te buigen over haar kind heen. Daardoor loopt bij moeder en kind de zuurstoftoevoer gevaar en het kind heeft nergens houvast. Hij zal zich eerder aan de borst vastklemmen, als het moet met zijn kaken rond de tepel geklemd, om deze maar niet te verliezen. Moeder wil dus wel degelijk ervoor zorgen dat haar kind gesteund is, maar zo een kind vasthoudend leidt tot een gevoelsgewicht dat zich per minuut verveelvoudigt.

Als moeder daarentegen haar gemak ervan neemt en haar rug tegen de rugleuning laat steunen, haar voeten op de salontafel legt (of op de rest van de bank of op een voetenbakje), eigenlijk net alsof ze zich installeert voor een genoeglijk avondje bankhangen, dan verandert ineens het hele beeld. Baby komt nu buik aan buik op zijn moeder te liggen en hoe meer de zwaartekracht aan hem trekt, hoe steviger hij komt te liggen. In deze houdingen functioneren zijn reflexen optimaal, waardoor hij zichzelf kan aanleggen. Zijn moeder moet alleen zichzelf comfortabel houden en mogelijk ervoor zorgen dat kindlief niet van haar afrolt langs de zijkant. En daar kan een klein kussentje onder haar elleboog nu net handig voor zijn.

Als het aanleggen voor moeder toch handiger gaat als ze rechtop zit, hoeft ze na het aanleggen niet zo te blijven zitten. Zorg voor het beginnen met voeden voor een plaats en eventueel hulpmiddelen om comfortabel te gaan zitten, zoals een bankkussentje, een voetenbankje en dergelijke. Ga recht op zitten. Maar wel met de onderrug al tegen de rugleuning aan, of met een steuntje in de onderrug. Leg de baby aan op de gewenste manier. Als de baby goed aanligt en drinkt, verplaats dan de armen zo, dat de baby comfortabel blijft liggen met de neus vrij en leun dan, met de baby stevig buik aan buik, achterover en breng gelijk de voeten omhoog en zet ze op een voetenbankje, een bierkrat, de poef of de salontafel. En weg is de noodzaak voor een kussen onder de baby.

Kussens kunnen heel makkelijk zijn bij het voeden, maar altijd om de moeder te steunen. De uitgangsregel is: moeder steunt haar kind, kussens en andere hulpmiddelen kunnen de moeder steunen. Tenzij er natuurlijk omstandigheden zijn waarin de moeder niet kan steunen of de baby extra hulp nodig heeft. Moeders echte beste vriend is geen kussen met een hippe naam, maar haar eigen gezonde verstand en het gevoel van haar kind i haar eigen armen.

1 antwoord

Trackbacks & Pingbacks

  1. […] heeft zijn eigen wonderdokters en Meest Geweldige Tips Ooit. En hulpmiddelen en gadgets die De Oplossing Voor Alle Borstvoedingsproblemen zijn. Ik schijn zelf ook zoiets te zijn: […]

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.