Psychologie van borstvoeding en nabijheid. Vanuit de baby gezien is borstvoeding niet een keuze, is borstvoeding niet optioneel

Psychologie van borstvoeding en nabijheid

Psychologie van borstvoeding en nabijheid

Twee artikelen trokken mijn aandacht, de ene om de plaats en de andere omdat ik altijd uitkijk naar artikelen over slaapomstandigheden en omdat ik een fan ben van dat blog.

Breastfeeding is optional? Not for baby, and not if you understand the facts.

Bron: The Myth of “Breastfeeding is Optional” | Psychology Today

One of the common refrains from sleep “experts” or trainers everywhere is the condemnation of bedsharing. […] yet no study has found these dreaded negative outcomes (for a review, see [8]), which should mean the question is left up to individual families to see what works best for them.

Bron: New Research: Does Solitary Sleep Increase the Risk for Insecure Attachment? | Evolutionary Parenting | Where History And Science Meet Parenting

Een psychologie magazine dat openlijk stelt dat borstvoeding niet een keuze is, niet optioneel is, wanneer je vanuit het standpunt van de baby kijkt. Dat standpunt van de baby is heel vaak niet het uitgangspunt bij de keuze voor zuigelingenvoeding. Men vindt het hier en daar zelfs respectloos en veroordelend naar moeders toe om de keuze aan de baby te willen laten, getuige deze Twitterdiscussie:

#borstvoeding is de norm, #kunstvoeding is niet ”ook best goed”, maar een tweede (eigenlijk vierde) keus.

4de keus? eigen keus! #noordkorea (Wow, Noord Korea wordt er zelfs bij gesleept!)

Eigen keus van wie? Van wie de voeding geeft of van wie de voeding krijgt? Als het kind kon kiezen wist ze het wel.

“als t kind kon kiezen..” Tweet je dit echt? Aanmatigend. Respect en support voor alle mama’s, ongeacht voedkeuze

Uitgaan van het kind houdt toch niet in dat de moeder niet wordt gerespecteerd? Het stelt alleen duidelijk om wie het gaat. De keuze voor zuigelingenvoeding gaat namelijk niet om de moeder, maar om het kind en moeders die kiezen voor geen borstvoeding zal ik net zo goed helpen. andere keuze is niet gelijk aan slecht.

en dan nog als staartje: Je opmerking insinueert namelijk nogal wat over “flessenmama’s” Alsof zij niet aan hun kind denken #gevaarlijk 

Nee dat insinueert t niet, t is wat de ‘flessemama’ er zelf in leest. Weet je wie ooit begonnen is over schuldgevoel?

Wat je hier ziet gebeuren, en wat heel erg vaak gebeurt, is dat een wetenschappelijke weergave van de feiten, beschrijving hoe iets is, wordt opgevat als een gebod, als iets waartoe elke moeder verplicht is. Enfin, lees het artikel in Psychology Today voor een degelijke wetenschappelijke uitleg over hoe borstvoeding voor het kind niet optioneel is, hoewel het moeders nog steeds vrij staat dat voor zichzelf wel te vinden. Moeders mogen dat namelijk, niet kiezen voor borstvoeding. Maar wees dan wel eerlijk en geef toe dat dat een keuze is die je voor jezelf maakt en niet voor je kind.

Want als het aan het kind lag, wist ze het wel (vrij naar die kattenvoerreclame).

Het tweede artikel gaat over bedsharing versus alleen slapen en de risico’s van hechtingsproblemen. Dit is een deel onderzoek van het grote Generation R onderzoek, waaruit ik vaker onderzoek heb aangehaald. Met de grondigheid Evolutionary Parenting eigen wordt dit onderzoek gefileerd en geduid. Opmerkelijk is een van de conclusies dat het misschien niet zozeer het delen van het bed is dat de positieve resultaten geeft voor veilige hechting, maar de bereidheid om het bed te delen als het kind dat nodig lijkt te hebben. Dat duidt dus eerder op een ouderschapshouding die positief uitwerkt, meer dan de specifieke ouderschapshandelingen. Dit sluit aan op het onderbuikgevoel dat ik altijd al had dat kinderen een antenne hebben voor de intenties waarmee ouders hun handelingen doen. Dat zij niet mechanisch en automatisch met bepaalde ontwikkelingen of gedrag reageren op bepaalde handelingen of behandelingen die ze krijgen, maar dat bij de effecten op lange termijn ook de intenties van de ouders meetellen. Ik weet dat ik hiermee voorzichtig moet zijn, want er zijn ouders die met de beste bedoelingen de meest vreselijke dingen doen. Maar ik denk dat het gros van de ouders met de beste bedoelingen wat aanstommelt en gewoon zijn/haar best doet. Meestal gaat dat goed, een enkele keer wordt een uitglijder gemaakt. En bij die uitglijders is dan die antenne voor intentie van het kind. ”Au, mama, dat deed pijn, maar ik weet dat je het niet expres deed. Volgende keer beter!”

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *