Ouders voelen zich soms gevangen zitten in een web van angst. Zo veel angst dat het er soms op lijkt dat er voor plezier met en genieten van elkaar (ouders en kinderen) geen sprake meer lijkt te kunnen zijn. Als of, net als bij de gevangenen van de tovenaars gevangenis Azkaban alle levensvreugde er wordt uitgezogen

Gevangen in een web van angst

Recycled blog

Foto: Dementors zuigen de levensvreugde en levenskracht uit Harry Potter en Sirius Black bij het meer.

Gevangen in een web van angst

Gevangen in een web van angst

Het moge duidelijk zijn: mijn inspiratie van vandaag komt uit het derde Harry Potter verhaal: Harry Potter en de gevangene van Azkaban. Dat hele boek wordt beheerst door angst. Veel van die angst is echt, maar veel ook aangepraat.

Angst bij ouders is ook echt, maar de aanzet is vaak aangepraat. Met andere woorden de angst is meestal niet terecht.  Ouders hebben zich uiteraard altijd zorgen gemaakt om het wel en wee van hun kinderen, maar in het grootste deel van de geschiedenis van de mens was dat niet zo verlammend als het nu kan zijn. Uit de verhalen die op verschillende sociale media verschijnen, met name Facebookgroepen, maak ik op dat veel ouders zich als het ware gevangen voelen in het web van angst door alle geboden en verboden die er op hen worden afgevuurd. Het lijkt soms of dat alle vreugde uit het ouderschap zuigt.

Veel verhalen van ouders, meestal moeders, gaat over dingen waarvan hen werd verteld dat ze niet mogen. Sommige van die adviezen, vaak afkomstig van zorgverleners maar ook van collega-ouders, worden zo dreigend geuit, dat het lijkt of je je daaraan alleen op straffe van dood aan kunt onttrekken. De dood van je kind wel te verstaan. Ouders hebben de indruk te worden aangezien voor een potentiële kindermoordenaar als ze de advisering nog maar ter discussie willen stellen. Het gaat dan om dingen als de slaaphouding en -plaats van hun baby, vaccinaties en vitamine D en K bijgeven of het al dan niet volgen van een glucose protocol.

gevangen in een web van angst

Harry Potter weert de Dementors af met een scherm van magisch licht.

Dat zijn allemaal dingen waar van alles over te zeggen is, en waar de literatuur en onderzoeken niet eenduidig in zijn. Wetenschap werkt namelijk niet zo dat je met één advies alles dekt. Het gaat over kansberekening en statistiek. Het gaat niet om tovernaarsspreuken die een eind aan alle kwaad maken. Wetenschappers zijn geen tovenaars, maar rekenaars en uitprobeerders. Ze doen een boel goed en vergaren veel kennis. Ze zijn vaak ook goed in het vinden van verbindende factoren. Maar het blijft vaak toch kansberekening. Bepaalde factoren maken de kans op ziekte of andere ellende groter of kleiner. Ze maken die kans vrijwel nooit 0% of 100%.

Daarom is het belangrijk om altijd uit te gaan van wat we wel vrij zeker weten; om bij de fysiologie te blijven: hoe zit een organisme in elkaar, hoe werkt het en hoe is het bedoeld te werken. Daar weten wetenschappers dan wel weer veel van. Dat is een lichtpuntje, maar je moet er soms even aan worden herinnerd. Zoals de hoofdtovenaar Professor Dumbledore (Perkamentus) het zo treffend zei in één van zijn driezinstoespraken: “Happiness can be found even in the darkest of times, when one only remembers to turn on the light.” (~Profesor Dumbledore, in: Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. (”Geluk kan worden gevonden, zelfs in de donkerste tijden, als je er maar aan denkt het licht aan te doen.”)

Laat je niet overweldigen door de neerdrukkende doemdenkerij van de adviserende Dementors, maar gebruik de toverstaf van je gezonde verstand en steek er het licht van logisch nadenken mee aan. En voor wie de Expectum Patronus een te hoge vorm van toverij is, volstaat een simpel Lumos! ook.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.