Afgewogen oordeel.

Facebook biedt voor elk wat wils. Noem een onderwerp en er is op zijn minst één groep op Facebook te vinden die zich daaraan wijdt. Over ouderschap, voeding en opvoeding is het aantal niet te overzien.

Afgewogen oordeel

Afgewogen oordeel

Facebook biedt voor elk wat wils. Noem een onderwerp en er is op zijn minst één groep op Facebook te vinden die zich daaraan wijdt. Over ouderschap, voeding en opvoeding is het aantal niet te overzien. Ik heb me of ben door anderen aan enkele van deze groepen toegevoegd, zoals dat heet. Het betekent dat naast de Facebook belevenissen van mijn ruim 1000 virtuele en real life vrienden (kennissen, familieleden, collega’s, …) er ook nog talloze meldingen komen van vragen, foto’s en opmerkingen van alle deelnemers van die groepen. Het komt maar zelden voor dat ik zelf iets meld in zo’n groep, ik antwoord wel zo nu en dan. Vaak word ik ook nog extra getagt om me aan te zetten tot lezen en antwoorden. Ik sta daar een beetje ambivalent tegenover.

Inmiddels al veel groepen afgestoten en van veel andere de meldingen uitgezet.

Aan de ene kant vind ik het geweldig dat er een plaats is, een zeer laagdrempelige plaats, waar moeders met hun vragen, zorgen, twijfels en problemen heen kunnen. Het geeft moeders ontegenzeggelijk het gevoel dat ze in elk geval niet alleen staan en dat ze niet gek zijn, want ze krijgen vrijwel zeker minimaal bijval en herkenning. Aan de andere kant zijn de adviezen die ze van medemoeders krijgt niet van consistente hoge kwaliteit. Integendeel soms, helaas, maar onvermijdelijk. Dus worden deskundigen aangeroepen om hun licht over de zaak te laten schijnen. Dat lijkt een goed idee, al was het alleen al om de ergste onzin te weerleggen, paniek te sussen of juist aan te zetten tot meer gerechtvaardigde bezorgdheid.

Maar dan wordt van de deskundige uiteraard ook het verlossende antwoord verlangd. Dat is vaak erg moeilijk te geven. Als deskundige met gevoel voor verantwoordelijkheid wil je enerzijds een moeder met problemen of vragen niet in het duister laten tasten, aan de andere kant is het haast onmogelijk om een goed antwoord te geven. Het is vrijwel onmogelijk om zonder moeder en kind gezien te hebben of op zijn minst een zeer gedegen schriftelijke anamnese te hebben opgenomen of telefonisch gesproken te hebben een specifiek antwoord te geven. Elke moeder, elke baby en elk moeder-kindkoppel zijn anders; elke situatie is uniek. Op een persoonlijke vraag op een zo openbaar medium als Facebook (ook als het een besloten groep is) kun je als specialist niet meer doen dan algemeenheden te berde brengen.

Een flink deel van de vragen gaat over de groei van de kinderen, meestal gepaard met een leeftijd en een gewicht of met een afdruk van een groeicurve. Een gewicht en een leeftijd zijn volstrekt waardeloos als instrument om te bepalen of er iets scheelt en wat dan. Een gewicht van 6 kilo bij een kind van 18 weken kan voor het ene kind veel te veel zijn, voor de ander veel te weinig en voor sommigen precies goed. Een afbeelding van een curve geeft al meer informatie, want het laat zien of een gegeven kind zijn eigen lijn volgt of daarvan naar boven of beneden veel afwijkt, of dat het kind heel erg onregelmatig groeit. Wat het niet laat zien is of er werkelijk sprake is van een probleem, zo ja wat voor een probleem en al helemaal niet wat de oorzaak er van zou kunnen zijn. Evenmin kun je er dus een oplossing uithalen, mocht dat nodig zijn.

Een goed afgewogen gewichtsadvies is dus eigenlijk onmogelijk te geven. Er blijft de specialist dus weinig meer over dan dat te zeggen, wat algemene dingen over groeicurves en het dringende advies om bij twijfel of zorgen zo snel mogelijk persoonlijk een specialist te raadplegen of naar de dokter te gaan. Ditzelfde geldt ook voor vragen over buikpijn, onrust, drinkgedrag en noem maar op.

Ik ga met liefde samen met zo’n moeder aan de slag om haar verhaal en geschiedenis door te nemen, me een beeld te vormen van wat er aan de hand is, hoe het zo is gekomen en wat er aan te doen is. Maar dat is mijn werk, mijn broodwinning. Ik kan me niet de tijd veroorloven die het kost om dit moeizaam via een Facebookgroep te gaan zitten doen. Het gebeurt dan ook niet zo grondig als het zou moeten en er kijken en oordelen te veel mensen mee. Niet dat ik liever in het geheim werk, maar wel liever zonder constant commentaar. En zonder dat mijn adviezen (specialistische adviezen, vergeet dat niet) voortdurend worden gepareerd met bakerpraatjes en met ervaringen van de schoonzus van de nicht van de zwager van de buurman  in een situatie die hier toch wel erg op leek.

Aan nog weer een andere kant (dit soort dingen heeft vele kanten), kan ik het toch niet laten toch een opmerking te maken, zeker als het me specifiek wordt gevraagd. En vooral niet als de bakerpraatjes rond gaan als fruitvliegjes boven een fruitmand.

Inmiddels heb ik me bij heel veel groepen afgemeld en lees ik enkel nog mee op moedergroepen waar goed gemodereerd wordt en groepen waar alleen door experts wordt geantwoord. Ik adviseer moeders met echte vragen naar die groepen te gaan. Bijvoorbeeld ”Borstvoeding: vraag een lactatiekundige IBCLC”, ”Veilig Samen Slapen (AP)”, ”Kolven en Borstvoeding” of ”Bijvoeden volgens Stefan Kleintjes: #kleintjesmethode”. Gebruik de zoekfunctie in Facebook om ze te vinden.

Ook daar is het advies: als je een heel dringende vraag hebt, bel dan even met een lactatiekundige en overleg of een persoonlijk consult nodig is. Een vraag die je stelt in een Facebookgroep wordt niet altijd per direct beantwoord. Het is vrijwilligerswerk door mensen die dat werk ook doen om hun boterham mee te verdienen!

O, en een laatste tip: gebruik de zoekfunctie van de groep om te zien of jouw vraag al eens eerder is gesteld en beantwoord.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Eurolac Lactatiekunde werkt samen met